Eyvah Yaş Otuzbeş

Sınıfiçi diyaloglar

2010-11-05T22:14:00.003+02:00

Bu dönem sabah ve öğleden sonra girdiğim 2 sınıfım var. Sabah sınıfı bildiğiniz bitki! Sınıfta 2 kızcağız var. Bana acıdıkları için sorduğum sorulara mırıl mırıl cevaplar veriyolar. Geçen hafta bu gruba bir sonraki ders video odasına gideceğimizi söyledim. Ders zamanı geldi, aynı koridorum sonundaki video odasına gittiğimde sınıftan kimse yoktu. Hemen sınıfa gittim, baktım benim duvar sarmaşıklarım kafaları duvara yaslamış vaziyette oturuyolar kolçaklı sandalyelerinde. "Eee?" dedim, "niye buradasınız?". "Biz de geliyoduk"la "Ha?", "Kim?", "Nereye?" (tabii ki tüm tepkiler Türkçe) diyerek bir önceki dersin sonunda en basit kelimelerle kurulmuş, son derece basit bir İngilizce cümleyi "intermediate" olan seviyelerine rağmen anlamamış olduklarını kavramak sarsıcıydı. Kim bilir şu son 5 haftadır anlattığım şeyleri ne sanıyorlar? Fena!

Yine aynı sınıfta bu sabah sorduğum soruya yanıt almak için kıvranırken, tüm sessizliğin ve tepkisizliğin içinden bir "mırıltı" yükselince kendimi tutamayıp "Anaaammm! Ölü kıpırdadı" dedim. Güldüler ama yüz kaslarını oynatmak zorunda bıraktığım için de bana ayıplayan bakışlar atmayı ihmal etmediler!

Öğleden sonraki sınıfım ise ayrı bir hikaye. Daha tepkililer, ama arada tepkileri sabır sınırlarımı da zorlayabiliyor. Azıcık şımarttım onları sanırım, çünkü en azından kurduğum İngilizce cümleleri anlıyor ve cevap veriyorlar. Bir de çok sevimliler. (Evet örtmenler öğrenci kayırıyor, ne var bunda? Biz de insanız nihayetinde.) Kızıyormuş gibi yapıyorum, ama içim acıyor aslında. Neyse. Bu sınıfta muzurun önde gideni bir çocuk var. Zehir gibi bir zeka, ama tembel. Sene sonunda uluslararası bir yeterlilik sınavına girip hazırlığı atlayabileceğine inanıyor, ama bence imkansız.

Geçen hafta ufak bir quiz yapıyordum. Sınav düzeninde oturmalarına rağmen bu haşarı çocuk etraftan doğru cevap toplama derdinde kıpırdanırken, buyurduğum anlamlı "Napıyosun? Sınav bu! Kopya çekme," emrine (!) "Hocam sınavda kopya çekmezsem nerede çekebilirim ki?" diyince gülmekten başka bir şey yapamadım. Dedim ya, kızamıyorum bu sınıfa.

Ama yine de THANK GOD IT'S FRIDAAAAAAY!

Not: Eskiden yazdıklarımı 30 kez gözden geçirir, ifade ve imla bozukluklarını büyük bir dikkatle düzeltirdim de, düzeltirdim. Artık yazdıklarımı 2. kez okumuyorum bile. Saygısızlık olarak algılamayın nolur. Böylece daha sık yazabiliyorum sanki. Ohh itiraf ettim hafifledim! İyi haftasonlarııııııı...

Evli evine, köylü köyüne piliiiiiiiiz!

2010-10-17T22:12:00.004+02:00

Belki haddimi aşan bir yazı olacak ama ben bu apartmandaki taşra alışkanlıklarını devam ettirmekte ısrarlı üst kat komşularımdan bıktım!

Burası köy meydanı mı kardeşim ????? Şehirde yaşıyorsan, şehir hayatının gereklerini de yerine getireceksen. Yok beceremiyorsan kendi memleketine tıpış tıpış döneceksin ki elalem katil olmasın!

Sen pek bir titizsin anladık. Ama senin evinin çeri çöpü sen bu titizliğini tüm mahalleye göstereceksin diye benim açık mutfak camımdan niye içeri girsin ki? Senin evin tertemiz olacak, ayakkabıları kapıların önünde çıkartacaksın, hatta belki ben ayakkabılarımla kendi evime giriyorum diye beni ayıplayan bakışlar atarak merdivenlerden yukarı çıkacaksın, sonra da evinin bütün pisliğini kafamdan aşağıya silkeleyeceksin ha? Yok öyle yağma!

Ben ailemden böyle gördüm. Mesela bizim evimizde gelen insana zorla ayakkabı çıkartılmaz. Hatta çıkartmaması için ısrar edilir. En sinir olduğum şeydir. Şımşıkırdak giyin, gezmeye git, ayakkabıların apar topar çıkartılsın ve ayağına bir terlik giydirilsin zorla. Minie Mouse gibi gez sonra ortada bastı bacak! Bir de huyluyum ben. Sevmem öyle başkalarını terliğini giymeyi. Çok mecbur kalmadıkça da giymem zaten.

Sonra balkonlar yıkanmaz benim bildiğim. Silinir iyice köşe bucak. Üst kattaki yine pek bir titiz teyzelerden biri balkonunu yıkadığı zaman benim ev sahibimin takdiri ile kapatılmış balkonun camların leş gibi olur. Teyzenin evi temiz, benim camlarım çamur olmuş, ya da açık pencereden içeri sular şelale olmuş akıyor ne gam!

Taşralı teyzeler, huuuu. Eviniz bal dök yıka ama ruhunuz pis sizin. Sizin gibi titiz olacağıma kendim gibi olmayı bin kere tercih ederim! En azından ben çiçeklerimi sularken bile alt kat komşumun astığı çamaşırları kolluyor, eğer çamaşır asılıysa ıslatırım korkusuyla çiçeklerimi çamaşırlar toplanana kadar sulamıyorum.

Hayvansever olmanız gerekmiyor...

2010-10-13T20:49:00.004+02:00

Vicdanınızın olması yeterli. Mutlaka İzmir'de yaşanan olaydan haberiniz olmuştur. Hani şu önce köpeğini kutusunda uyuyan kediye saldırtmak isteyen, sonra da sinirlenip kediyi hunharca öldüren psikopat ve arkadaşlarını.

"İçkiliydim," demiş. 687TL ceza kesilmiş, elini kolunu sallaya sallaya çıkmış evine gitmiş. Çünkü Türk Hukuku'na göre işkence ile hayvan öldürmek suç değil, kabahatmiş. Bir sürü aklı evvel "Başka işiniz yok mu? Bir kedi için ortalığı ayağa kaldırdınız," diyordur muhtemelen. Desinler. İleride kızları böyle bir psikopatla beraber olursa görürler hanyayı konyayı. Kızlarının kafasını gözünü patlattıktan sonra da "Çok sarhoştum," der geçer nasıl olsa.

Bir kez zevk için can alan, almaya da devam eder herhalde. Kalbine bir katılık gelir muhakkak. Canım çok sıkkın. Öfkem büyük, ve gittikçe de dozu artıyor.

Elimden evdeki kedilerime sıkı sıkı sarılmak, sokakta baktığım kedi ve köpekleri okşamak ve yemek ve sevgi vermeye devam etmek ve Yaşam Hakkına Saygı grubu tarafından oluşturulan ve katılım sayısı her saat artan DİLEKÇEYE adımı eklemekten başka bir şey gelmiyor ne yazık ki. Zaten yaklaşan bayram kisvesi altındaki katliam günleri yakın. Şimdiden içime bir sıkıntı çökmüşken, üstüne bir de bu zalimlik ve insanların konunun çağrışımıyla yaşanan başka yavru kedilerin gözünü oyma, bacağını kesme, vb hikayeleri eklenince ruhum iyice daralıyor. Benim bu ülkede insanca ve vicdan sahibi insanlarla bir arada yaşamaya dair umutlarım daha da azalıyor. Sahi biz ne zaman bu kadar kötü ruhlu bir toplum haline geldik? Yoksa hep mi böyleydik?

Bir de merak etmeden geçemiyorum. Yanlışlıkla bir salyangozun üzerine bassam, hayvancığı ezmiş olmanın bıraktığı his günlerce aklımdan çıkmıyor. Yere her basışımda tedirgin oluyorum Acaba o hayvanın ölürken çıkardığı sesler ve ayaklarının altında ezdiği kafatasının bırakmış olması gereken o his, ayılınca uçup gitti mi?

Yeni apartman ve komşularım

2010-09-27T21:47:00.005+03:00

Nisan başıydı. Şu anda oturduğum evi görüp daha sonra da Gamlıbaykuş'umun da onayını alıp, yine Gamşıbaykuş'umun üstün gayretleri ile torlanıp toparlanıp taşındım 10 gün içinde bu yeni eve. Evimi çok seviyorum. Merkeziliğini ve herşeyin elimin altında oluşunu da çok ama çok seviyorum. Ancaaaaak... bir komşular var ki, evlere şenlik.

Alt kat komşumla başlamak istiyorum. Çok şirin bir genç-yavru köpekleri var. Gecede yaklaşık 10 kez hönkürdükleri "HAYIR!"lardan azıcık(!) hareketli bir genç irisi olduğunu tahmin ediyorum. Adını büyük olasılıkla "Hayır" sanıyordur köpecik! Birileri onlara Dog Whisperer'ın Cesar'ından bahsetse fena olmaz sanki. Bir gece, ansızın kapılarına bir not yapıştırabilirimmmm.

Üst kat komşularım ise çok gizemli. Son yılların tüm süperkahramanları devre mülk olarak kullanıyorlar sanırım. Misal: Yaz boyunca şu ergen gençkızların aşkı Edward ve şürekasının sırasıydı yanlış anlamadıysam. Her gece 12'den sonra başlayan erkek muhabbeti ve 2'ye doğru sağa sola çekilen mobilyaların homurtusunu başka ne açıklayabilir ki? Ha, bir de yere düşen bir karpuz patlama sesini takiben etinden et koparcasına ağlayan bir bebek sesi. Bir ara sinir gelmişti annemle bana. Gümlemeyi duyduktan sonra "Hah bebek," diyip sırıtıyoduk pis pis. Ne fenaymışız, kınadım kendimi kınım kınım!

Şu sıralar Fantastik Dörtlü olduğunu tahmin ettiğim bir ekip kullanıyor olmalı devre mülkü. 3 haftalık tatil boyunca güneşin altında kavrulmasın diye içeri aldığım saksılarımın askılarında bir terlik (evet doğru okudunuz T-E-R-L-İ-K!!!) buldum tatil dönüşünde. Aceleleri vardı sanırım, uçarken ayaklarından düşüp benim askılara konmuş olmalı. Reed Richards ya da Susan Storm'dan şüpheleniyorum.

Sonra da bir bıçak saplandı (abartıyorum tabii ki, öyle yatıyordu çiçeklerin orta yerinde) sardunyalarımın göbeğine! Kendilerini kötülerden koruyor olmalıydılar. Ya da Ben Grimm balkonda sezonun son karpuzunu yerken bir anda taş kesti ve elinden düşürüverdi bıçağını. Günahlarını almış olmak istemem akşam akşam.

Son olarak sarı ve yeşil mandallar indi üst katlardan benim kapalı balkonuma. Bunu düşündüm düşündüm bulamadım bak! Fantastik Dörtlü'nün yıkadıkları çamaşırları kurusunlar diye balkona asacak halleri yok, verirler Johnny Storm'a, hafif bir geğirse (böyk!) benim 3 günde kurutamadığım çamaşırı kurutur billa.

Ayyy nasıl unutmuşum. Bir de mutfak penceresinden içeri süzülen "Albeni"nin ambalaj kağıdı var arada. Metro olsa anlarım, güçlerine güç katar da albeni diyerek ne kastetmiş olabileceklerini çıkaramadım.

Bakalım sıradaki süperhiiro kim olacak? Tahminleri bekliyorum...

Çoıcukluğum

2010-09-21T21:02:00.008+03:00

TV'de Öyle Bir Geçer Zaman Ki var. Benim aklımda da çocukluğum. Özledim ben çocuk olmayı, ama kendi çocukluğumda çocuk olmayı. İstemezdim bu "zamane" çocuklarından biri olmayı. O abidik-gubidik-ne-idüğü-belirsiz çizgi filmleri seyredeceğime TRT Radyosu'nda Çocuk Saati geldi mi (ki günde 2 kez yayınlanırdı, bir sabah, bir de öğleden sonra) Şeker Portakalı'nı arkası yarın olarak dinlemek isterdim her gün. Halamla takma isimlerimiz Toto ve Zeze'ydi mesela. Toto popoyu anımsatıyor diye Zeze olmuştum ben. Okula gitme yaşım gelmeden evvel de Radyo Tiyatrosu'nu dinlerdim evdeki aile büyükleriyle. İstanbul Radyosu'nda görevli tiyatrocular okuma yaptıklarında mutsuz olurdum, daha çok Ankara Radyosu kadrosunda görevli tiyatrocuların seslerini beğenirdim. Efektör: Korkmaz Çakar. Bir de Hayati Çorbacı vardı (DÜZELTME: Sevgili Leylak Dalı'nın hatırlatması ile esas adı Fazıl Hayati Çorbacıoğlu olan kimi piyeslerin yazarı), ama görevi neydi bu piyeslerde anımsayamadım şimdi.

Yazık yahu zamane çocuklarına... Oynaya oynayaaa geliin çocuuuklaaar el ele el ele veriiin çocuklar!

Hıh!

2010-09-17T22:48:00.005+03:00

Hıh=IKEA artık benim için. Bugün iş çıkışı IKEA'ya gittim işyerinden bir arkadaşımla. Bütün bölümleri tavaf edip mutfak kısmına doğru merdivenlerden inerken gözüme birşey takıldı ve "Hıh"ladım ben de, aynen reklamlarındaki gibi.

Eyyyy Kristal Küre'ciler. Her kim ise bu reklam filmini hazırlayan verin bir elmacık kendilerine. Sonuna kadar hak ediyorlar takdiri. Gönlümün elmasını verdim gittiiiiiiiiiiii...

Amaaaaa... şu Annas Pepparkakor denilen zencefilli ince bisküvileri sattıkları için de kınım kınım kınıyorum kendilerini! Hele o muhteşem teneke kutusu, benim gibi bir tenekekututoplayıcısını baştan çıkartmasın da ne yapsın?

(Fotoğraf şimdilik idareten. Yarın kendi çektiğim bir fotoğrafı eklemeye çalışıcam.)

Müsaadenizle

2010-09-11T22:26:00.004+03:00

* koltuk aralarını iyice daraltan Setra tasarımcılarına,

* dün akşam saat 19:00'dan itibaren koltuğunun yatma sınırlarını çeşitli kereler ve sinsice zorlayarak dizlerimi kırılma noktasına getiren ve bana çocukluğumun Papatyalarını hatırlatan huysuz teyzeye,

* atletik ve esnek bir vücudu olduğunu sandığı için yanımdaki koltuğa kıvrılıp sığdığını sanan, ama aslında bütün gece poposunu bana dayayıp, üzerini örttüğü battaniyemsiyi öf-pöf açıp kapatırken kollarımı gıdıklamak suretiyle bana uykuyu haram eden tombik kıza,

* atletik ve esnek bir vücudu olduğunu sanan ve yanımdaki koltukta tüm gece beni istemeden de olsa tombik poposuyla rahatsız eden kızcağızdan sabah 4:45'e kadar film seyretme imkanını yaratmış olan teknolojiyi önümüzdeki koltuklara monte etmiş olan Setra tasarımcılarına,

* üstüste seyrettiğim 3 dublajlı film sayesinde dublajlı filmlerden beni tiksinme noktasına getirmiş film çevirilerini yapan acemi tercüman arkadaşlara,

* sabah kahvaltısı olarak ikram edilen Kaşarlı Dardanel Sandwichler'in arasına son derece sentetik ve bal gibi şekerli bir sos sürmeyi uygun gören gıda mühendisi arkadaşa,

* seyahatin tek güzel tarafı olan güler yüzlü, çalışkan ve iyi niyetli servis elemanına teşekkür etmeyi bir borç bilirim!

PS. Tatilden bu sabah döndüm. Çorap ve hırka ikilisini aynı anda üzerime giymeyi özlemişim. Çok iyi geldi.

Şarkı için tık tık Şarkıda "F" word var bol bol. Utanan, sıkılan tık tıklamasın.

Uyku güzel uyku

2010-08-22T10:20:00.002+02:00

20 Ağustos'u 21 Ağustos'a bağlayan gece bütün yazın uykusunu uyudum sanki. İlk defa vantilatörü çalıştırmadan, sabah kan ter içinde kalmadan, hatta bir de üstüne sabaha karşı ürperip pikeye sarılınca o uykudan hiç uyanmak istemedim. Hava azıcık serinledi, çok hoş oldu ama bana pek bir faydası olmadı ziraaaaa

BEN TATİLE GİDİYORUUUUUUUUUUUUUM!

Dönüşte görüşmek üzere.

Manyaklığınsınırlarınızorlayanlardan mısınız?

2010-08-10T22:52:00.001+03:00

Videonun sonunda bende acaip bir şekilde adamı tokatlama isteği oluştu. Ondan önce de ciğerlerimde bir daralma ve sıkışma. Ne rahatsız insanlar var şu dünyada mirim. 2 mt derinden kum çıkart, ya da ne biliyim deniz minaresi falan bul dipten. Bu ne ya?

İnanmayan izler ve görür. Ama ruh sıkıyor, uyarmadı demeyin sonra!

Base Jumping sous l'eau - Vidéo

Survivor Zayıflama Kampı

2010-08-10T21:32:00.003+03:00

Seren Serengil Osman Müftüoğlu'nun Bodrum'da bulunan zayıflama kampında 30bimnemkaç günde 12 kilo vermiş.

Şimdi beni kasar melisa çayı ve 1 erik üstüne aqua gym'ler falan. Dün bir baktım, Sörvayvırcı koca koca abiler eridiklerini söylüyorlar ayna karşısında. E bu durumda... Beni, diyorum, şöyle 2 aylığına Survivor adasına yollasalar, sinirimi, yağlarımı falan geride bırakıp dönsem medeniyete.

Yeter artık! Birisi duysun sesimi. Devlet nerede! Acun Bey, yardım edin lütfen!

Mickey Mouse yapımıymış! Bak seeen...

2010-07-31T22:20:00.003+03:00

Yaklaşık 5 dk önce kanaltürk isimli nadide kanalda Türkçe "Kapışma" adıyla gösterilen Snatch'de İngilizce'de "uyduruk" anlamında kullanılan "mickey mouse" ifadesini "Sahte silah. Mickey Mouse yapımı" diye çevirdiklerini kendi öz-hakiki kulaklarımla duydum.

İşte bu yüzden ne çeviri kitaplara, ne de çeviri filmlere inancım var.

Snatch hatrına kulaklarımız yeniden şenlensin

10cc - Dreadlock Holiday
Yükleyen 10CC. - Öne çÄ±kan müzik videolarÄ±nÄ± izleyin.

pfffftttttt!

2010-07-13T00:06:00.002+03:00

Herkesi mutlu edebilmek için çırpınmak, ama sonunda kimseyi mutlu edemediğin gibi, bir kısmını sinir bile edebildiğini, neredeyse düşman gibi algılanabildiğini öğrenmenin dayanılmaz ağırlığı altında hava kaçırmaya başlayan ruhumun sesidir!

Sizin de varsa bir sıkıntınız, yükleyin üstüme rahatlayın... ne de olsa hava kaçırabiliyor ruhum, şişer şişer ama patlamaz!!!

Uyan TRT ve Tuğrul Tülek

2010-06-20T00:42:00.009+03:00

Dün Tuğrul Tülek ile ilgili yaptığım gugıllamanın sonucunda karşıma en çok çıkan habere çok güldüm, sizlerle de paylaşmak istedim.

Haberin başlığı şuydu:

Tuğrul Tülek 'Muhteşem Çift'te gay bir karakteri canlandırdığı için TRT'den kovuldu!

Eyyyy TRT uyan! Biiiiiiiiiiiiir:Tuğrul Tülek bir oyuncu. Yani, sadece rol yapıyor. Gay oynuyor diye adam gerçek hayatında da gay olmak zorunda değil, ki olsa da sanane!!!!

İkiiiiiiiiiiiiiiiiiii: Tuğrul Tülek oldukça iyi bir tiyatrocu. Hem de en cesurundan. TRT'ciler pek tiyatro oyunu izlemediklerini bir kez daha ispat etmiş oldular, zira bu sene Gamlıbaykuşumla beraber izlediğimiz Shopping & F*cking isimli oyunda anlı-şanlı, açık-seçik, ağzı-bozuk, harbi-harbi bir gayi oynuyordu.

Bu arada TRT genel müdürü İbrahim Şahin, başka bir kurumda çalışma yüzünden kontratı iptal edilmiştir demişler. Beni çok ikna edebilmiş olmasa da belirtmeden geçemiyciim.

Bu aralar

2010-06-07T03:01:00.003+03:00

yine odağım kaydı, feleğim şaştı. 2 Pazar önce, yeni taşındığım apartmanımda, henüz yüzünü bile görmediğim bir komşumun vefat ettiğini öğrendim. Yüzünü görmedim, ama kokusunu ciğerlerimin dibine kadar çektim, hem de günlerce. Anlatılanlardan anladığım kadarıyla münzevi bir hayat süren kimsesiz komşumun öldüğü ancak 3-4 gün sonra fark edilmiş.

Çok düşündürdü ve içimi sızlattı teyzenin gidişi, fark edilemeyişi ve en çok da yalnızlığı...

Bacağımızı ağda bantlatıp da mı alçılatsak, yoksa ağda bantlatmayıp mı alçılatsak?

2010-05-23T23:42:00.004+03:00

Geçen seneden beri e-postama düşen reklam filmini izlediğimden beri aklımda da bir türlü toparlayıp yazamamıştım. Hani şu epilasyon ürünleri olan firmanın şu reklamı:

Açıkça kandırılan izleyiciyi bilgilendirme zamanı gelmiş de geçmiş bile sayın okuyucu... Neden mi? Çünkü,

1. Alçı o kadar kolay ikiye ayrılmıyor. İki tane hastabakıcı, ellerinde vızzzz vızzzz dönen minyatür testereleriyle tozları savura savura kesmeye başlıyorlar taş gibi olmuş adından başka biryerinde de "alçı" kalmamış olan alçıyı. Eğer benim gibi takıntılı biriyseniz, bu kesme işi normalin 1,5 katına kadar çıkabiliyor, çünkü hastabakıcılarla aranızda 30 saniyede bir şu diyalog geçiyor:

Ben: O benim etimi kesmez, di mi?
HB: Hayır hanfendi, kesmez. (Gayet sabırlı ama başına geleceklerden habersiz "Peh,
işte beklenen soru geldi ve geçti, neyse biz işimize devam edelim çekirge,"
bilgeliği ile karışık bir ukalalıkla soruyu yanıtlar.)
Ben: Ay ne ilginç, sen taş gibi alçıyı kes, eti kesme yaaaani.
HB cevap vermeye tenezzül bile etmez.

30 saniye sonra yine,

Ben: Kesmeyeceğine eminsiniz, di mi?
HB: Evet hanfendi. Bakın, (bu sırada işe ara vermiş ve testereyi elinin üzerine
tutmuş ve) ete gelince mekanizma duruyor.
Ben: (Elinin üzerine testerenin değmesine izin vermeden ciyak ciyak) Ay ay ay, tamam
tamam, yapmayın, ne olur ne olmaz.

Teknolojiye ve söylediklerine inanmamış olmama inanamayan hastabakıcıların gözlerindeki 'çıkçıkçık'ı adeta duymama rağmen yine 30 saniye sonra,

Ben: Ya acaba kestiğiniz hattın altına içten metal bir cetvel falan mı koysaydık?
Hani keserse etimi falan diye... Bu arada sevimli görünebilmek uğruna ağzım
kulaklarımda ama kaşlar Küçük Emrah modeli bir acıklılıkta mel mel bakılmakta
hastabakıcıya.
HB: Hanfendi biraz sabredin, bakın bitmek üzere. Bir de biraz daha geriye gidecek
olursanız dengenizi kaybedip düşebilirsiniz. Biraz öne gelin isterseniz.
Ben: İyiydim böyle.

2. Veeeee... Etimi ha kesti ha kesecek korkusuyla fark edemediğim büyük bir rezillik açığa çıkıyor. Önce bir leş koku, nasıl fena anlatamam. Sonrasında ise ikinci büyük şok. Tepemizde ışıl ışıl bir floresan lambanın herşeyi olduğundan da parlak göstermesi ile daha da bir gözlere sokulan ve adeta kendileri beslensin diye hazırlanmış sera ortamında coşup takribi uzunlukları 2,5-3 cm.yi bulan, bir de üstüne üstlük gün yüzü görmediklerinden midir nedir, renkleri de koyulaşmış kımıl kımıl kıllar!!! Elimde olsa alçıyı hansaplastla yapıştırıp kaçıcam o acil müdahale odasından, ancaaaaaaak geliyoruz üçüncü maddeye...

3. 4-5 hafta alçıda kalıp oynatamadığınız bacağınızdaki kaslar olmuştur bir pelte. Üstüne basamıyorsun ki nerede kalmış koşa koşa kaçmak!

4. Kızın bacağını bir öpmediği kalıyor ya hani doktorumuzun, hani diyelim adam sapık, kıllı ve kokulu bacak merakı var, ama o pul pul dökülen iri iri deri parçaları ile en pahalısından krokodil çanta sahiplerini kıskandıracak kalitede pütürlü bir deriyi de elleyecek kadar mı sapık bu adam kardeşim?????

5. Son olarak benim hastabakıcılar pek bir sıradan, hatta çirkince adamlardı. İyi ki de onlarmış dedim bu reklamı izledikten sonra. Mazallah, ya reklamdaki yakışıklı doktorum olsaydı???

Neyse ki hastabakıcı adamcağızlar dışarı çıkarken bana yardımcı olmak için içeri giren hemşireye acıklı gözlerle bacağımı gösterip mahçup mahçup omuz silkmeme "Gayet normal, kafanızı takmayın," dedi de azıcık da olsa utancım azaldı.

Sonuç olarak ne diyoruz: Reklamcı arkadaşlar.... size sesleniyorum... kandırmayın bizi, ipliğinizi pazara çıkarır, rezil ederim sizi!

P.S. Yazım ve imla hatalarına takılmayıp yayınlıyorum, siz de takılmayın olur mu? :)

İşte döndüm burdayımmmmmm

2010-05-23T17:14:00.002+03:00

Amma çok ara vermişim... Ama bu arada neler oldu neler, bir anlatsam... diyebileceğim pek bir şey olmadı aslında. Sadece taşındım ben. Evimi taşırken ruhumu da arındırdım galiba. Hayatım ile ilgili mühim kararlar aldım, ve uygulamaya geçtim bile. Bundan sonrası herkes için çok daha hayırlı olacak.

Söz verip de yazamadığım kırık bacak yazısını hazırlamaya başladım bile. Bugün yarın eklerim. Sırf yeni birşeyler eklemek için yazmayı beceremediğimden canım istedikçe, belki günde 3 uzuuuuun mu uzun bir yazı, belki 3 gün sonra 1 satır şeklinde devam edecek bu dijital günlük tutma olayı. Çok yakında yine görüşmek üzere.

Sevgililer Günü Şeysi

2010-02-13T23:34:00.002+02:00

De-şifre

2010-02-07T23:59:00.004+02:00

Fena halde deşifre olmuş olmanın ağırlığıyla yazmak istediklerimi yazamamanın üzerimde nasıl bir baskı oluşturduğunu tahmin bile edemezsiniz... desem aranızda benim gibi 'deşifreedebildiklerimizden' birileri vardır belki. Hatta kesin vardır. Yazmak istediğim çok şey var da kalp kırarım diye yazamıyorum.

Misal, yan komşumun bana acaip gelen bazı huylarından bahsetmek istiyorum, ama bir bakıyorum ki bir arkadaşımda da var benzer şeyler,diyorum ki, ya ben şunu yazarken, o üstüne alınırsa. Ya da genel bir gözlemimi paylaşmak istiyorum, ama ya zaten alıngan olan başka bir arkadaşım okur da meşhur alınganlığı tavan yaparsa diyip, vaz geçiyorum yazmaktan. Eeee? O zaman ne olacak bu işin sonu??? Ya yeni bir blog açıp, suya anlatır gibi, dökücem içimi, ohh rahatlıycam, ya da burada kalıp trallallala modunda yazılar ekleyip "içsıkıntım, depresyonum ve ben" kaldığımız yerden hayatımıza devam edeceğiz. 3. bir blogu (ooops) idare edemeyeceğime göre buradan hafif mevzuları bildirmeye devam ediyorum.

Yarın 15 günlük aradan sonra işbaşı vakti. Kendimi hiiiiç hazır hissetmiyorum, ama yapacak birşey yok. Paşa paşa gideceğiz. Ama bu hafta eklenecek yazı ile ilgili bir önbilgilendirme yapmış olayım şimdiden. Aklıma geldikçe hala güldüğüm rezil anılardan biri. Rezil dediysem ayıp bişey değil canım. Benim rezil oluşum ile ilgili... az biraz da 'rezil' işte. Yazıcam bu hafta söz. Ama yarın iş çıkışı dişçiye gitmem lazım. Sonra da bir aksilik olmazsa spora.

PS. Fotoğraf bu haftanın yazı konusu ile ilgili bir "sneak peak"... Bu fotoğraf aklınızın bir köşesinde bulunsun. Yazı bir video ile başlayacak ve bu fotoğraf ile çok alakalı.

Son 2 haftadır...

2010-01-07T18:23:00.003+02:00

modundayım. Bir değişiklik yapıp Pazartesi'yi beklemeden rejime girme niyetim var. Bir de aylardır tıkır tıkır düzenli olarak ödeyip de bir türlü gitmediğim spor salonunda pilatese başlamaya. Gerçi hiç bir fırsatı kaçırmadan, "Pilates şöyle, pilates böyle, vonk vonk vonk," diye bıcırdayan E.Ş. sayesinde hafif bir tiksinti duymuyor da değilim ya, neyse. Ancaaaak, 40ıma girmeden yapmak istediğim şeylerden birine ulaşmak için böyle bir fedakarlıkta bulunmak gerekiyorsa, boynum kıldan ince.

Mutlu Yıllar

2009-12-31T19:17:00.004+02:00

Lütfen fotoğrafın üstüne tıklayın.

Biraz geç oldu, ama ancak sıra geldi. Gider ayak bana sağlığın önemini haturlatan 2009'a teşekkür edip, "Yolun açık olsun," demenin vakti geldi sayılır. Bakalım 2010 neler getirecek bizlere?

Not: Fotoğraf bugün 12:30 civarı Kadıköy'de çekildi. Konu mankeni vitrinde mutlu mesut etrafı izliyordu. Mutlu oldum.

Yumurta ve Kapı

2009-12-29T20:01:00.004+02:00

Cuma akşamı iş çıkışı hafif bir diş ağrısı ile başlayan, daha sonra sırasıyla şakak, çene eklemi ve alt çene zonklaması-ağrısı karışımı bir kabus çöktü üstüme. Pazar akşamı artık ağrının kaynağının bile farkında değildim. O kadar çok ve yaygın bir ağrıydı ki, ancak çeken anlar. Neyse ki, diş hekimim aynı zamanda arkadaşım. Pazar günü (nihayet) kendisini aramayı akıl ettiğimde yapmam gerekenleri sıraladı, ve Pazartesi sabahı ilk iş muayenehaneye gitmemi söyledi. Ben saf saf "Ama sabah dersim var 3 saat. Dersten sonra gelirim," diyip o geceyi de atlattıktan sonra sabah bir uyandım ki... ŞOK ŞOK ŞOK! Yüzüm olmuş yerli Mona Lisa. Mona kısmı eski ben, Lisa ise olmuş bir dişi Godfather... hani Baba'daki hafif buldog görünümlü yanaklar, aynen öyle. İlk anda can havliyle çok gülememiş olsam da, gün içinde çeşitli kereler geyiğini yaptık, ve epeyce güldük. Tabii ki ben işe mişe gidemedim. 2 gün rapor verdiler. 3 günlük uykusuzluğun üzerine ilaç gibi geldi, uyudum bol bol. Bir de zaman zaman kalbimi burkan ve canımı acıtan Yalnız'lığıma Gamlıbaykuş'umla nispet yaptık. Aldı beni evine dönerken, kanepesinde yatırdı, çorbalar yaptı, sofralar kurdu. Sonra komşuya da seslendik, masabaşında kısa da olsa sohbet ettik Ekmekçikız'cımla. Ama bende huysuz yatak sendromu var. İlla kendi yatağımda uyuycam, yoksa uykumu alamıyorum, olmadık saatlerde hortluyorum. Kuşum "Ateşin çıkıyor, aklım sende kalıcak, akşam bende kal," dedikçe ben "Yok yok ben gidiyim," dedim. Evimin kapısına kadar bırakıp iyice şımarttı beni. Ağrı sızı dün gece de vardı epeyce. An itibarı ile sadece kafamı eğersem absem (bu da "abse" diyince bir tuhaf, alışmışız "apse"ye... ama rapora da "abse" diye yazınca arkadaşım/diş hekimim, demek ki doğrusu buymuş demek ve kadere razı olmaktan başka bir şey gelmiyor elden... ) elmacık kemiği civarını oyuyormuş gibi oluyor ve ben andan istifade edip yapmam gereken bir takım ev işlerinden de yırtmış bulunuyorum. İnsan kedisine yalan söyler miymiş, bal gibi de söylermiş!

Bu uzun girizgahın nedenine gelirsek: Cuma akşamından beri okumam gereken 20 tane kompozisyonu 29/12/2009 20:27 itibarı ile hala okumaya başlamamış olmam. Bu yazı yayınlanıncaya kadar saat muhtemelen 21:00 falan olucak. Ben ilkokuldayken de böyleydim. Verilen ödevleri yapmak koooooskoca yaz tatilinin son akşamı aklıma gelir, başı kesik tavuk gibi oraya buraya koştururdum. Sene içinde tüm ödevlerini zamanında yapmaya alışkın oldukları kızlarına yaz tatili boyunca bir kez bile "Ödevlerini yaptın mı?" demek akıllarına gelmediği için, onlara bir şey çaktırmamak ve tamamlanamayacak kadar çok ödevi bir kaç saat içinde bitirmeye çalışmak ne büyük çaba gerektirir bilirmisiniz siz? Bu kadar acıklı (!) bir haftasonu hikayesine şundan başka birşey yakışmazdı sanki. Hadi ben kaçtım. Kompozisyonlar beni bekler.

Skandal!!!

2009-12-25T21:00:00.000+02:00

Kötü bir niyetim yoktu aslında. Tek amacım, İngilizce seviyesi düşük olan sınıfıma, "garland" kelimesini Türkçe kullanmadan anlatabilmek için tahtada çizim yapmaktı. Hedef aşağıdaki gibi birşey çizebilmekti. Çizimime güvenirim. Daha sonra bir sanal "çöpten adamlar retrospektif" sergisi düzenleyebilirim blogumda. "Pictionary'de partnerimi sevindirir, rakiplerimi üzerim," diyerek Ramiz Dayı'nın da kulaklarını çınlattıktan sonra esas mevzuya girmenin vakti geldi. Şimdi soran olur belki, bu kadar uzun bir girizgahın sebebi nedir diye. Aslında konunun özü olayın rezilliği. İyi niyetli, basit birkaç kalem darbesinin olayı çığrından çıkartması. Bir nevi saniyelik skandal.

Asıl çizilmesi hedeflenen nesne aşağıdaki fotoğraf.

Benim çizimlerim ise sırası ile aşağıdakiler:

Önce 2 dilim çiziyoruuuuuuz, ki bunlar, mesela bir şöminenin üzerine asılmış, çam dalı havasındaki hayali süs şeritlerimiz olacak.

Temsili çizim 1

Sonraaaa bu hayali süs şeritlerimizi tutturabilmemiz için gerekli tokamsıları çiziyoruuuuuuz.

Temsili çizim 2

Kepazelik bitsin artık değil mi? Dur be kadın! Çizme artık. Ama yok, hala tam bir "garland" havası verilememiş ilkel çizimime devam ediyorum. 2-3 çam iğnesi serpiştirsem bu hayali dalların üstüne belki daha çok "garland"a benzer.

Hayali dallara çam iğnelerini de çiziyoruuuuuuzzz. Hay bin "garland".

Temsili çizim 3

Neyse ki, ilk dilimde görüntünün ne yöne doğru yol aldığını (en sonunda!!!) fark edip, silgiyi milgiyi aramakla vakit kaybetmeden avucumla tek hamlede silip, can havliyle "garland" yazıverdim sanki eğer fark edildiyse etkisini silebilecekmiş gibi, o "acaip" çizimin üzerine.

Temsili yazım-çizim 4

Tabii ki burada anlatıldığı kadar uzun sürmedi tüm bunların olup bitmesi. 3-5 saniyelik bir "şuur kapanması" ya da "basiret bağlanması" gibi bir şey yani.

Soru: Tahtada ne olup bittiğini anlayan oldu mu peki?
Cevap: HAAAAAYIIIIIR!
Soruyu soran: Oh, iyi bari.
Cevabı veren: Ama öğrenciler dersin sonuna kadar niye yüzümde aptal bir gülümseme ile dolaştığımı da anlayamadılar.

Merry Christmas Fröhliche Weihnachten Nollaig Shona Dhuit Joyeux Noel Nollaig chridheil Glædelig Jul Hyvaa joulua ** Nadolig Llawen *

2009-12-23T23:09:00.000+02:00

Pogues Fairytale In New York
Yükleyen stevanhogg.

Timuçin Esen, Pinhani ve Ben

2009-12-22T20:17:00.004+02:00

Biraz önce Simon'un son yazısını okuduğumda epeydir aklımda olup da yazmayı unuttuğum şeyi unutmadan hemen yazmalı dedim. Ve yazıyorum işte. Şimdi Gamlıbaykuş'um bana kızacak ama ne zaman Pinhani dinlesem, ki Kavak Yelleri izleyicisi olduğumdan dolayı en azından haftada bir kez bu acı ile karşı karşıya kalıyorum, bünyede "Ben de albüm çıkarıcam uleyyyn," hissi uyanıyor. Yani ben de en az onlar kadar yayvan yayvan "Bugünüm yarın olsaaa" ya da "Hele bi geeeeeeeel" diye herhangi bir iniş-çıkış yapmadan, Robocop modunda şarkı söyleyebilirim sanki, değil mi? Ama ne yalan söyleyeyim, Timuçin Esen'in sahne performansını izledikten sonra albüm çıkartma konusunda kendime olan güvenim biraz daha arttı. Haklısın Simon, bence de şarkı söylemek konusunda ısrarcı olmasın.

Tam şu anda cnbc-e'de bir parfüm reklamı gösterilmekte. Kokusunu bilmediğim halde kalbimi fethetti resmen. Eee Moby rocks!

Moby - Extreme Ways

Ankara'ya gidip...

2009-12-18T19:31:00.005+02:00

...biber gazı sıkanların ağzına, burnuna ve gözlerine en acısından biber turşusu suyu dökesim var! Ha bir de pazarda sıkılan biber gazına maruz kalan birkadının isyanına "O..." diye cevap veren kişiye "Bir gün senin annen/karın/kızkardeşin de bu duruma düşer ve içinde bulunduğu duruma esini yükselterek isyan ederse senin gibi bir hadsiz ona da 'O...' diyerek, kendince haddini bildirecek unutma," diye hatırlatasım!!!

...

2009-10-26T21:43:00.002+02:00

Hayattayım ama bilgisayarımda oluşmuş bulunan teknik bir aksaklıktan dolayı ne yazı yazabiliyorum, ne de doğru düzgün bloglara uğrayabiliyorum. Sorun giderilince görüşmek üzere. Anlatacak çok şey birikti aslında :)

Fon olarak seçtiğim müzik eserine gelince... bu aralar çok içesim var çok... Bir de bu şarkıyı ilk kez duyduğum akşamı unutmayasım...

Biri Hido'yu durdursun Nuri!

2009-09-28T20:28:00.003+02:00

Selin Yuttuğu Hayvan Barınağı

2009-09-13T14:11:00.007+02:00

Yaşadığımız şehir "Dünya Kültür Başkent"lerinden biri, ama geçen sene dört gözle beklediğimiz ancak haftabaşında azıcık fazlaca yağan yağmurun yol açtığı sel ve çamur nehiri önüne kattığı koca koca araçları, evlerden sürüklediği eşyalarla birlikte 31 canı alıyor ve sayısını tam olarak bilmediğim, içlerinde bebeklerinde olduğu şahısları da yutuyor. Ha bir de yaklaşık $100 milyon'lık bir de zarar bırakıyor arkasında. Gözü yaşlı insanlar can ve mal kayıplarına yanıyorlar. Devlet büyüklerimiz (!) deodoranttan tutun da eski belediye başkanlarına kadar herkesi ve herkesi suçluyorlar, ve vatandaşlarımızı madur bırakmayacaklarını, gerekli maddi yardımların yapılacağını da sözlerine ekliyorlar.

Ancak bu arada madur olduklarından pek kimselerin haberdar olmadığı başka dostlarımızın da olduğu akıllarına gelmiyor, ya da bu kadar insan yitip gitmişken hayvanlardan bahsetmek ayıp ya da yersiz diye düşünüyorlar, o kadarını bilemiyorum.

Biraz önce sevgili ferulago'nun blogunda okuduğum yazı ve idil'in blogunda gördüğüm fotoğraflar içimi parçaladı. Ne belediyeler ne de devlet büyükleri yardım ediyor bu canlılara. Lütfen tıklayınız. Bu durumda iş gönüllülere düşüyor. Gönüllülerin de boyunu aşan maddi bir boyutu var tabii ki bu acıklı durumun. Hayvan barınaklarının durumu malum. Normal şartlar altında bile ayakta durmakta zorlanan bu kurumlara yardım etmek lazım. Bahçeşehir Hayvan Barınağı'ndan kurtarılabilen köpekler ve kafeslerinde kilitli kaldıkları için çamurun içinde boğularak can veren kediciklerden geriye kalan sadece dördü (yanlış okumadınız geriye sadece 4 yazıyla DÖRT) Yedikule ve Bakırköy Hayvan Barınaklarına nakledilmiş. Durum vahim, ihtiyaçlar büyük ve acil. Tek başına kimse herşeye ve heryere yetişemez, ama ufak da olsa yapılacak katkılar birleşip büyür ve en azından şu anki acil durumla savaşan gönüllülerin yüklerini az da olsa hafifletebilir. İster BGD'nin websitesinde verilmiş olan iletişim numaralarından gönüllülere ulaşabilir ya da Migros'un kangurum sitesi üzerinden herhangi bir kargo ücreti ödemeden bütçenize uygun barınak ihtiyacını karşılayabilirsiniz.

Tatilden döneli 1 hafta oldu ama bu son 7 gün içinde tüm olan bitenden ötürü yaşadığım şaşkınlık ve beyin donması hissi nedeni ile yazmadım, yazamadım. Nasıl bir şehir ki burası işine gitmek için bindikleri aslında insan taşımak için kullanılmaması gereken aracın içinde ve şehrin göbeğinde 7 kadın ölebiliyor. Nasıl bir şehir ki burası aslında mühürlenmiş ama hala kullanımda olan bir garaj var ve tır şöförlerine mezar oluyor. Nasıl bir şehir ki burası dere yataklarına ev yapıp sevdiklerinin hayatlarını hiçe sayan cahiller yaşıyor. Nasıl bir şehir ki burası cahillikler verilen tapular ve ruhsatlarla ödüllendiriliyor, yasadışılık meşrulaştırılıyor. Nasıl bir şehir ki burası hem kendisine aşık ediyor hem de nefret ettiriyor. Nasıl bir şehir ki burası yaşayanlarının sıktığı deodorantlar 31 cana mal oluyor...

Tatilde 2. tur başlaaaar...

2009-08-25T18:22:00.003+02:00

Yaklaşık 15 gün yokum. Dönüşte görüşmek üzere.

Et yemem artık!

2009-08-21T23:46:00.003+02:00

Habertürk'ün internet sitesinden bir haberin ayrıntılarına bakmak istediğimde iğrenç bir başka habere denk geldim (vahşice kesilen bir hamile inek ve yavrusu ile ilgili bir haber. İçiniz kaldırmayabilir, önceden uyarmış olayım). Yaklaşık 1,5 senedir (tabii ki piştikten sonra) kesmem gereken türde kırmızı et yiyemez olmuştum. Sadece eksik protein almamak adına, yani tamamen sağlık adına, o da isteksizce kıyma yiyebiliyordum. Ta ki yukarıda bahsi geçen haberin sadece üst başlığını görünceye kadar. Devamını okuyamadım, buraya linkini eklerken de sitede her haberden önce size sormadan açılan ve 7-8 saniye süren reklamın haberi saklamasını fırsat bilip adresi kopyaladım. Artık ben kıyma falan da yiyemem. Bitti!

Soluk Mavi Nokta

2009-08-17T23:53:00.003+03:00

Önce blogum hacklendi, şekli şemali bozuldu. Sonra da annem ve babam çıkacakları tatil için İstanbul'a geldiler. Bu sabaha karşı onları yolcu ettikten sonra saat 03:00 gibi ancak uyuyabildim. Sonrası indik/bindik/vardık mesajları ve telefon konuşmaları ile saat 06:30'dan itibaren bölünmeye başlayan ve 07:45'e kadar ancak süren bir uyku ile yeni bir haftaya başladım. Anlatacak çok şey var, ama bende yazacak hal yok. İşte çok yoruldum bugün. Ama akşam izlediğim bu videoyu da paylaşmadan bir gün daha geçirmek istemedim. İyi seyirler...

Carl Sagan - Pale Blue Dot - Soluk Mavi Nokta from Cagdas Calis on Vimeo.

Pfffffffft

2009-08-11T00:00:00.003+03:00

Tam bir heves yazmaya başlamışken bana yapılır mı bu be blogger???? Ya da her ne ise adın... sayfa düzenim alt üst olmuş... sevmem böyle şekilsiz şeyleri... kaçtı yine hevesim... öfffff

Bugün...

2009-08-06T21:32:00.007+03:00

...kocaman gülümsemenle huzur dolu yuvanı bize açtığın için çok teşekkürler Ekmekçikız'cım. En kısa zamanda tekrarlayalım derim, uyar mı?

Mcfadden and Whitehead - Ain't no Stopping us Now

Çooook heyecanlıyım...

2009-08-05T22:52:00.005+03:00

Arkası yarın

Ah Edward Vah Edward

2009-08-03T23:26:00.005+03:00

Sen misin bu yaşında ergen genç kız romanı okumaya kalkan... Bütün gece rüyanda vampirlerle boğuşursun. Oh olsun sana Sndrfknella!

İşyerindeki çoğu hatun kişiyi bir "Hııııı... Edward,"larken görünce hazır hava aşırı sıcak, AŞK'da yeni bitmiş tam zamanıdır diyip başladığım ve henüz 29. sayfasında olmama rağmen "Sağdan vampir çıktı," "Dikkat karşıda vampir," diye diye huzursuz bir uyku arkası işyeri hiiiç çekilmedi. Tek tesellim kitabı İngilizce okuyor olmam. En azından büyük bir zaman kaybı-en azından şimdilik öyle görünüyor-yeni 3-5 kelime olarak geri döner bana.

Twilight Official Trailer
Yükleyen RBRTCLLG. - Classic TV and last night's shows, online.

Yaşasın Dumansız Hava Saham

2009-08-01T19:51:00.005+03:00

Dükkan sahipleri 19 Temmuz'da başlayan sigara yasağı ile birlikte sokaklara masa atmalarına rağmen satışlarında %70 düşüş yaşadıklarını iddia ediyorlar. Peki bu düzenli aralıklarla dışarıda yeme alışkanlığı olan her yüz kişiden yetmişi nereye gidiyor??? Nerede yiyor içiyor da bütün mekan sahipleri zabıta görevlilerine tam tabiri ile "şarlıyor"lar???

Sonuna kadar desteklediğim bir yasak bu, çünkü:

Kıyafetlerim ve saçım leş gibi sigara kokmadan yemek yiyebilmek ya da bir iki kadeh birşeyler içip canlı/cansız müzik dinleyebileceğim mekanların "artık" varolduğunu,
Artık sigara içmediğim için adeta cezalandırılarak mekanların "sigara içilmeyen" en ücra köşlerine "atılıp kaderime terk edilme"yeceğimi,
sigara içilen ve içilmeyen bölümlerin görünmez bir perde ile ayrılma hokkabazlığına katlanmak ve yan masamda oturan "içici"nin dumanını artık sigara içilmeyen bölümde içime çekmek zorunda olmadığımı,
bir de sigaranın fiyatının tüm "gelişmiş" ülkelerde olduğu gibi "caydırıcı" olma ihtimali haberlerinin ortalıkta dolaşıyor olmasının bile beni çooook mutlu ettiğini biliyorum.

Yaklaşık bir senedir alışveriş merkezlerinde başarıya ulaşmış bir uygulama. Tamamen bir alışkanlık sigara içmek. Ve gerçekten istekli olan her insanın ızdıraplı da olsa vaz geçebileceği bir alışkanlık. Ama bir kez bırakılınca ve ciğerler "reset"lenince "Vay be... ne aptalmışım. İnsan bile bile kendisine bu kadar büyük bir kötülüğü nasıl yapar?" diye başınızı hayali taşlara vurup, değil kapalı mekanlarda, açık havada bile, misal kaldırımda önünüzde sigara içen birileri varsa kaldırım değiştirtecek kadar nefret ediyorsunuz o bir zamanlar içinize derin derin çektiğiniz dumandan. Biliyorum çünkü günde 2 paket sigara içerken karar verip bıraktım sigarayı 5-6 sene önce. Herkese de tavsiye ederim. Esiri olmayın şu sizi yavaş yavaş öldüren meretin. Azıcık iradenize sahip çıkın. Ne ailenizin rızkından ne de onlarla geçirebileceğiniz "kaliteli" zamandan çalın.

%100 dumansız bir haftasonu olsun

SİGARA İÇENLERE İLGİNÇ BİR DENEY

Sndrfknella Datçça'da görülmüşşşş... Bıizden Kaçmağzzz

2009-07-28T11:15:00.000+03:00

Klasik Türk kadını kışın yer, baharda spora ve rejime başlar, yazın da sahillerde salınır ya... Ben de durum farklı. Hele kış sonu yaşadığım duygusal iniş çıkışlarda dibe vurmamak adına (!) sarıldığım dalın adı "Yemekkkkk" olunca ve yaz başlamadan tüm Türk kadınlarının verdiği kilolar benim üstüme yapışınca, ben (saf saf) "9 gün tatil, tutarım boğazımı, veririm biraz kilo, dönünce de devam eder yaz sonuna kadar aldığımın fazlasını da vermiş olur hafiflerim" diyip, tatil boyunca en kolay uygulanabilecek rejimin 2hafta2öğün olacağına (ne cin fikir ama!) karar verip 2 paket tahıllı gevrek atarak bavula tuttum Sabiha Gökçen'in yolunu.

Çok yakın bir arkadaşının düğünü için 1 hafta önce geldiği Datça'dan 1 günlüğüne İstanbul'a gelen kızkardeşle saat 5:00 gibi buluşup 6:40 uçağını beklemeye başladık. THY ile ne check-in de ne de uçuşta bir sorun yaşadık. Rötar bile yapmadık, o kadar şahane yani.

Neyse, yaklaşık 1 saatlik uçuşun ardından Dalaman'a indik. Havaş'la 90 dakikalık bir yolculuk sonucu Marmaris'e, Marmaris'ten de minibüs ile yine yaklaşık 70-80 dakikalık bir yolculuktan sonra Datça'ya ulaştık. Eğer otobüsle gitmiş olsaydık, 14 saat sürecek yolculuğumuz uçak ile İstanbul'da evden çıkış (03:30) ve Datça'da eve varış (yaklaşık 12:00) toplam 8.5 saat sürdü. Ama akşamüzeri girilen buzzzz gibi soğuk ve kristal gibi berrak deniz bütün enerjimizi yerine getirdi.

Aile yanında geçirilen tatil benim için dinlenme açısından "yarı-tatil" kategorisinde. Az da olsa işlerin ucundan tutmak gerekiyor. Ama olsun. Aile ile birlikte olmak çok ama çok keyifli. Özellikle kardeşim ile geçirilen tatiller daha da bir keyifli. Birlikte zaman geçirirken artık daha az didişip daha çok eğlenen bir abla-kardeş olduk biz.

Gelelim işin klasik tatil kısmına:

Datça'nın rüzgarı meşhurdur meşhur olmaya da benim kaldığım süre boyunca rüzgar hızını oldukça arttırmış ve denizde ufak çaplı fırtınalar oluşturmakla meşguldü. Bu durum her sene çıktığımız 2-3 günlük tekne yolculuğunu bu sene bir günlük yakın mesafe gezisine dönüştürdü. Şöyle uzaktan bakınca ne kadar da kel görünüyor arka planda görünen tepeler değil mi? Hemen hemen her sene çıkan orman yangınları yapılan erken müdahalelere rağmen havanın kuru olmasından dolayı hızla yayılıp önüne geleni küle çeviriyor.

Benim için bir Datça klasiği olan Akaryum koyunda bol bol yüzdüm bu sene de. Gerçi Datça'nın hemen hemen her koyu başlıbaşına bir akvaryum ama ben en çok bu koyu seviyorum.

Geceleri uykuya dalmadan önce gördüğüm son şey bu manzaraydı. Fotoğrafı kardeşimin makinasından aşırdım...

Son olarak...
Ben tatile tatil demem dişi blogger klasiği olan suda ayak pozu çekilmemişse...

En son olarak... Rejim mi dediniz?? İkinci sabah kahvaltıda babamın "Adam gibi ye işte bizimleyken. İstanbul'a gidince de ne yapacaksan yap," demesi üzerine (hazırda bekleyen ben) gevrekleri rafa kaldırıp yeme içme faaliyetlerine ben de katıldım. Ama abartmadan. Bol bol yüzerek.

Bir de ben bu tatilde iyice anladım ki, ben fotoğraf çekmeyi sevmiyorum. Yani şike yapmış gibi olacak ama 1.,2. ve 4. fotoğraflar geçen seneden kalma. 3.'de kardeşten araklama. Benim çektiğim, o da üşenmediğim zamanlarda, fotoğraflar çiçek böcekten ziyade aile pozları olduğundan ve bloguma kendim ve ailem ile ilgili fotoğraf koymadığımdan (paranoyak blogger) elde avuçta tatil yazısını süsleyici görseller de eskilerden geliyor.

Ama belki bu üşengeçliğimi yenmek için bir sonraki tatilimde daha farklı fotoğraflar çekebilirim.

"Biri tatil mi dedi?"
"Evet. Ben dedim. Ağustos sonunda bir 15 gün daha iznim var da ;)"

Tatil yazımız 24 saat rötar yapmıştır... İlgilenenlere duyurulur

2009-07-23T22:09:00.003+03:00

Sıcaklar, yorgunluk ve üstüne 15 gündür Türkiye'de olan bebişkomu-ki kendisi kızkardeşim olur-son 8 yıldır yaşamakta olduğu Amerika'ya yolcu etmenin duygusallığı ile yükselen tansiyonum uzun uzun yazı yazmama engel oldu.

Çok uğraştım ama yazarken benim bile canım sıkıldı... o kadar ruhsuz bir yazı oldu yani. Ama ben yarın adam ederim onu. Telaşa mahal yok (kendini aşırı ciddiye alan blogger tripleri...).

Yarına kadar eğer daha önce izlemediyseniz 12 dakikanızı ayırıp aşağıdaki kısa filmi izleyin lütfen. Kimbilir neleri ıskalıyoruz hayatımızda...

Signs - VOSTFR

Flaş flaş flaş.... Sndrfknella tatilden dönmüşşşşş...

2009-07-21T22:45:00.002+03:00

Tatile gittim ve döndüm. Yorgunum ve başım ağrıyor. Tatilin ayrıntıları, Pegasus'la bir daha uçmak ya da uçmamak sorunsalı ve tatil dönüşü nasıl yorgun olunur rehberi yazı dizisi ile yarından itibaren bıraktığım yerden eylemlerime devam edeceğimi bildiriyorum.

NORRDA - Infinite Face

P.S. Yazmaya yazmaya müzik nasıl eklenirdi onu da unutmuşum iyi mi... Neyse ki video eklemek hala aklımda...

Yalnız değiliz...

2009-07-08T23:29:00.001+03:00

İçim gidiyor sokaklarda yaşamak zorunda olan hayvanları düşündükçe. Müstakil evlerin ya da az katlı apartmanların bahçelerindeki yeşilliklerle birlikte "mega site" adı altında en az 15 katlı, her katta yine en az 5-6 daireli beton yığınlarına dönüştürülmesi ile birlikte havası iyice kirlenen, kışları artık kar yağamayan, yağmurun bile nazlı nazlı yağdığı, kış boyunca dolu olan barajların yaz sıcaklarında da aynı dolulukta kalacağını düşünen şahıslarca "bonkörce" harcanması sonucu susuzluk tehdidi altında olan İstanbul'da göstermelik apartman girişi bahçelerinde rüküşlük abidesi alçı hayvan figürlerini gerim gerim sergileyip canlı hayvan gördüklerinde çimlerine ve çiçeklerine zarar vereceklerini gördüklerinde "kışt kışt"layan zihniyete inat kapılarının önüne bir kap su bırakan vicdanlı insanların da yaşadığı bir sokakta yaşamak bir lüks mü acaba? (Hayatım boyunca tek hamlede yazdığım ilk ve sanırım son cümleyi yeniden okuyacak gücüm kalmadııııı... hata falan olduysa affola artık.)

Kapıların önüne su koyulsun ki bu dayanılmaz sıcaklarda gölge bulmakta zorlanan zavallıcıklar en azından susuzluklarını giderebilsinler. Balkon ve pencere önlerine su koyalım ki, kuşlar da serinleyip ferahlayabilsinler birazcık da olsa.

Afişi Hayvan Hakları Federasyonu'nun web sitesinden aldım. Sitelerinde de belirttikleri gibi kampanya fotoğraflarını kullanmak için izin almaya gerek olmadığını üstüne basarak belirtiyorlar. Sebep basit: Ne kadar çok kişiye ulaşılabilirse o kadar çok hayvancık azıcık da olsa ferahlayabilecek.

Yok yok doğurmadım :)

2009-07-05T17:09:00.003+03:00

Blog aleminde uzun süren sessizlik genellikle bebek habercisi olduğundan merakları (eğer hala merak eden varsa tabii) gidermek açısından dan diye konuya girdim.

Offf bu kadar uzun süre yazmayınca paslanmışım resmen. Doğru düzgün cümleler tek hamlede çıkamıyor bir türlü. Daha sık yazmak lazım demek ki... eh ne yapayım ben de öyle yapacağım demek ki.

Bu aranın tek nedeni iç sıkıntısı yazma isteğini bastırdığı için, bu da bir blog olduğu için benim "es" uzadıkça uzadı. Attım artık o sıkıntıyı içimden de üzerimden de. Döndüm işte.

P.S. Şu anda tam da olmak istediğim yerin fotoğrafı. Geçen yaz Datça koylarından birinde demirlemiş bir tekne...

Seviyorum işte var mı diyeceğin?

2009-02-14T01:08:00.002+02:00

Hediyelerle boğuşup sevdiklerinizi mutlu etmeye çalışırken bu "Alış-Verişi-Teşvik" günü kurbanlarından biri olmayın... Ha bir de illa ki Şubat'ın 14ünü beklemeyin sevdiğinizi sevindirmek için... Yaşadığınız şehire düşen ilk kar tanelerini de eylemlerinize alet etmeyin! Ya da edin edin... Ben pek keyiflenmiştim bu fotoğrafı aldığımda sevgilimden... ama ayın 14'ü değildi, hatta aylardan Şubat bile değildi... Keyfinizin bol olduğu bir hafta sonu olsun.

Yaşa Varol Cumaaaaa

2008-12-25T23:11:00.000+02:00

The Mom Song from Northland Video on Vimeo.

XXX

2008-12-05T12:49:00.002+02:00

Hintli olduğu iddia edilen (görüntü yok ses var) bir eğitimcinin İngilizce'deki tabu sayılan kelimelerin en ünlüsü olan "F Word"ü gayet semantik, morfolojik ve sözdizimsel bir biçimde öğrencilerine açıklayışı ile ilgili bir ses dosyası... Rahatsız olacağını dşünenler hiiiiç dinlemesinler.

Sıfırcı Hoca Teftişte

2008-11-25T22:42:00.005+02:00

Şef Alper, servis elemanımız da Şenol olmayınca içi fena halde boş çıktı mekanın. Oysa birçok rakibinin ancak rüyasında görebileceği muazzam bir reklamı yapılmıştı son zamanların en çok konuşulan filmlerinden birinde. Hem de öyle böyle bir reklam değil yani.

Bazı arkadaşlar yemeklerini beğense de benim "shitake mantarlı, jambonlu, krema soslu linguine" haşlanıp, bırakın kremayı tereyağında şöyle bir çevrilmiş, sıradan bir makarnanın ötesine geçememişti. Ben evde çok daha güzelini yapıyorum, o derece sıradandı yani. Servis ise oldukça iyi niyetli ama inanılmaz kötüydü. Yemeklerin servisi ise OKS soru bankası yazarlarına ilham verecek acaiplikteydi:

9 kişi yemeğe gider. Siparişler aynı anda alınmasına rağmen sadece 1 sipariş sahibine ulaştırılır. 15 dakika sonra kalan 8 siparişten 6sı sahipleri ile kaynaşır. Geriye kalan 2 siparişin masadaki yerlerini alması ise 20 dakika sonra olur. Soru: Siparişi ilk ulaştırılan müşteri ile son alan diğer 2 müşterinin yemeklerini yerken sohbet etme olasılığı yüzde kaçtır?

Aslında menüden belliydi yemeklerin çok da iddialı ol(a)mayacağı ama karnımız açtı, yedik. 2. bir şans vermek adına yine gidecek olursam:

1. Aynı masaya ya da yine havalandırmanın altında olan bir başka masaya oturma ihtimaline karşı yanıma kalınca bir şal alır,
2. Şarap ve peynir çeşitlerini dener,
3. Tatlımı yine başka bir mekanda yerim.

Yemekler ve servis cesaretimizi kırınca, tatlı ve kahve olayına başka bir mekanda girmeye karar verdik ve daha önce taraflarımızca bolca denenmiş ve her seferinde sınıfı geçmiş olan bir yer seçmeye karar verdik.

Yollarda çok güldük, eğlendik ve en sonunda cennete geldik.

Ben her zamanki gibi Kestaneli Cheesecake ve kahve tercih ettim. Kalori malori kimin umurunda?

Servis elemanımızın işini ciddiye alışının ispatı birkaç şık hareket ve masalarda yer alan organik ürünlerin satışa sunuluş şekli ben dahil sıfırcı diğer 8 hatun kişiyi de mest etti. Her ne kadar fotoğraflar çok acemice çekildiyse de yine de eklemeden edemedim.

Gittik, Gördük, Geldik

2008-11-18T22:59:00.002+02:00

Yetiştik, ve Issız Adam'ı izleyebildik. Kısaca:
1. Filmi esas E R K E K L E R İ Z L E S İ N!!!!!
2. İnsanlar esas kendi hikayelerine ağlıyor, hazırlıklı olun.
3. Şimdiye kadar izlemediyseniz, gidin ve kendiniz görün...

Issız Adam'a bir iki...

2008-11-18T15:51:00.003+02:00

Biletlerimizi ayırttık, yetişebilirsek Gamlı Baykuş'umla bu akşam Issız Adam'a gidiyoruz. Fragman bana bir Ferzan Özpetek filmi izleyecekmişim gibi bir his uyandırdı bende. Bakalım, gidip görücez artık. Ha bir de karar aldık, rimelleri silip gidiyoruz filme. Malum...

To be continued...

Kader Utansın!

2008-11-03T22:28:00.003+02:00

Tam da her gün yazmaya kadar vermişken, ne gereği vardı şimdi iş yerinde işaret parmağını kapıya sıkıştıracak??? Önce kırıldı sandım, ama buz kompresi muz kompleksi derken, parmakta hafif bir şişme ile günü kapattım sanırım. Tırnağın düşmemesi işin bonusu olacak sanırım.

madcon beggin
Yükleyen floclip

Bir Kitap Okudum, Hayatım Değişti...

2008-10-30T12:48:00.005+02:00

Hiç aklım almaz oysa ki bu kadar yıllık hayatımın bir kitapla değişebileceğini. Ama yine de oltayı yuttum, boğazım acıdı, öksürdüm, kurtuldum! Başlayıp da bitiremediğim 2. kitap, aslında yıllar önce mütevazi kütüphanemdeki raflardan birinde tozlanmaya terk edildi.

Yalnız, kitap değil de, Salı akşamı bir film seyrettim, ruh halim değişti. Homini gırtlak modundan "Bak Barbra Streisand'a yedi kereviz saplarını fıstık gibi oldu" yüzeyselliğine çıkartıp geleneksel kış diyetimi başlatmış bulunduğumu ilan ediyorum. Belki ilan-ı diyet motivasyonu yükseltir, metabolizmayı hızlandırır, spor yapma şevki verir,falan, filan.

Cumhuriyet Bayramınız Kutlu Olsun

2008-10-29T00:01:00.002+02:00

"Memleket mutlaka modern, medeni ve yeni olacaktır. Bizim için bu hayat davasıdır."

Mustafa Kemal Atatürk

Çok sevgili arkadaşım E.K.'nın bugün yolladığı bu kutlama mailini o kadar sevdim ki, aynen aktardım. Noktasına virgülüne dokunmadan. Çok teşekkür ederim E.'cim.

Soru yorum...

2008-10-28T19:50:00.002+02:00

76 yaşında bir adamın tacizine uğrayan 14 yaşında bir genç kızın ruhu üzülmez mi?

Purple Violets

2008-10-27T23:09:00.001+02:00

Edward Burns'ün önce dış görünüşünü beğendiğimi hatırlıyorum. Daha sonra küçük bütçeli filmler çektiğini öğrenmiş, hatta 2 tanesini izleyip beğenmiştim de. Dün gece bir filmini daha izledim. Aynı hoşlukta: basit ve sıradan hikayeler, sıradan insanların başına gelen sıradan sorunlar, ilişkiler vs.

P.S. 1. Sansür kalkınca linkleri vermek lazım. (verildi) 2. O evlerin herhangi birinden ben de istiyorum... şöyle kocaman pencereli, bol ışık alan ahşap zeminli kocaman evlerden. İsteyenin bir yüzü...

Nanik!

2008-10-26T14:17:00.000+02:00

Bu nasıl bir hokkabazlıktır! Bu nasıl bir geri kafalılıktır! Zaman makinası icat edildi de haberimiz olmadan hepimizi Ortaçağ'a mı ışınladılar??? Pek yazacak birşey bulamadığımdan son zamanlarda blogumu ihmal etmiştim. Bu örümcek kafalara inat her gün 2 satır da olsa birşeyler yazacağım. Her seferinde de "Nanik" diyeceğim. Naaaniiiiiik!!!!!

Çok güldük, sonumuz hayır olsun...

2008-09-07T20:23:00.005+02:00

Bu kadar mı kötü birşey gülmek? Gereğinden fazla gülmenin; ki gereği ne kadardır, nasıl ölçülür meçhul, felaketimizi hazırladığına inana inana ne hallere gelmişiz. Milli takım futbolcularının bu sefer (sanki anneli reklam çok harikaymış gibi) babaları atağa kalkıyor. Koca koca adamlar, langırt oynuyorlar. Yıllar sonra çocukluklarına dönmüş olmak, kısacık bir reklam filmi çekimi için bile olsa, keyifli olmalı. Bol bol kahkaha atıyor olmaları lazım, değil mi? Değil! Zannedersiniz ki içlerinde John'un Fasülye Sırığı'ndaki dev yaşıyor.

Demek ki neymiş? Bu adamcağızlar kahkaha atmaları gerektiği zamanlarda böyle ilkel adam sesleri çıkartıyorlarsa, yeniyetmelerin internet ortamında ya da cep telefonu mesajlarında kahkahalarını "muhaha" ya da "zuhaha" diye betimlemeleri o kadar da şaşırtıcı olmamalıymış.

Ortaçağ'daki cadı avının bir benzeri felaket tellalı kahkahacılar için düzenleniyor olsaydı artık Taksim Meydanı mı olur, Göztepe Parkı mı bilinmez, meydanlardan birinde cayır cayır yakılacakların ilk sıralarında ben olurdum herhalde. Hiç birşey olmasa, bol kahkaha sonucu büyük bir keyifle oluşturduğum mimik çizgilerim beni ele verirdi kesin!

Aman Ekmekcikiz Duymasin

2008-08-26T11:54:00.004+03:00

15 gunluk tatilimin son 4.5`uncu gunune girmis bulunuyorum. Her ne kadar tatilde de olsam, arada firsat bulunca sevdigim bloglara goz atmadan da gecemiyorum. Tatildeyken tatil yazisi yazmak olmaz. Ekmekcikiz`cigimi kizdirmak hic olmaz :) Fotograf yine kendisinin tatil donusu yazilarindan birinden ilham alinarak cektirilmistir, haberi ola...

Kokomo - The Beach Boys

İbretlik

2008-08-14T22:37:00.005+03:00

Adamlar boşuna kalpsiz olmuyor mirim... Bakın ne güzel özetlemiş durumu klipteki "esas oğlan".

Who's Gonna Save My Soul

Not: Bu görüntü paylaşım sitelerinin yasaklanması işi iyice can sıkmaya başladı!

Yağmur Yağıyor, Seller Akıyor...

2008-07-16T23:15:00.003+03:00

Aslında işkencedir yağmur İstanbul'da yaşayanlar için. İki damla yağmur yağsa yollar tıkanır, trafik alt üst olur, kazalar olur, *evleri sular basar, vs.

Ama bugün-en azından benim için-hiç de öyle olmadı. Evet her zaman olan şeyler yine yeniden yaşandı ancak özellikle dünkü cehennemi sıcaktan sonra ilaç gibi gelen serin hava ve şakır şakır yağan yağmur, yanımda şemsiyem olmasına rağmen servisten indikten sonra toplam 3 dakikalık yürüme mesafesinde olan evime vardığımda sırıl sıklam olmuş olmama rağmen, uzun süredir hissedemediğim kadar çok mutlu etti beni. Sadece beni mi? Yooo... Benim sokakta kimi gördüysem yüzü gülüyordu.

Bizi mutlu ettin yağmur, sen de mutlu ol... Mutlu ol ki bol bol düş toprağa... Hem serinlik getir, hem de besle hepimizi. Haftaya yine geliyormuşsun diye duydum.. aman arayı çok açma. Gözlerim havada seni bekliyor olacağım.

Handsfree (If You Hold My Hand) - Sonny J

* İtiraf: Çok kötüyüm ama haberlerde su basmış evleri görünce önce bir "Oh olmuş," dedim. İşe giderken son 7 yılda o evlerin nasıl yapıldığını neredeyse evsahipleri kadar iyi bildiğimden çok da acıyamadım onlara. Bir gecede dere yatağına ev kondurup, sizin benim elektriğimi çalarak evini aydınlatan, sonra o evlerin üstüne birer birer kaçak katları çıkıp, her gördüğümde "İlk büyük depremde bu ailelerin tümü yok olacak," dememe sebep olacak derme çatma evlerini basbayağı apartmana çeviren 'bedavacılar'ı o halde görünce, içim sızlamadı ne yalan söyleyeyim. Kendi ailesine değer vermeyen kişilere ben niye üzüleyim ki?

Ayrıca:

1. Bu parça çok hoşuma gidiyor.
2. Devamı nasıl gelecek çok merak ediyorum.
3. En önemlisi, özellikle son iki yıldır, yaz kış demeden düşen en ufacık damlaya bile şükrediyorum. Keşke doğayı bu kadar küstürmemiş olsaymışız.
4. Yağmur yağdı ya, bütün apartman görevlileri büyük bir keyifle ellerinde hortum bahçeleri sulamaya girişirler. Arabası olan apartman sakinleri de arabalarını yıkamaya. Barajlar dolmuştur nasıl olsa bu kadar çok yağdıysa, değil mi ama? Ahhhh ah!

Nerede bu e-devlet???

2008-07-01T20:37:00.005+03:00

İşyerinden azıcık, yani bankaya uğrayabilmek için yetecek kadar, erken çıkmışken 3 haftadır ertelediğim "bankada hesap açtırmak" eylemini gerçekleştirmek üzere İsmiladımdeğil Bankası'na gittim.

Oldukça iyi niyetli ve hatta sevimli müşteri temsilcimsi genç kadın önce sorularımı nazikçe yanıtladı, sonra da hesap açtırabilmem için kimliğim dışında gerekli evrakları getirmemi rica etti: Adıma kayıtlı bir fatura ya da muhtarlıktan alacağım bir ikametgah belgesi. "Hani TC Kimlik numarası ile.." diyecek oldum, "1 Nisan 2008 tarihli kanun uyarınca falan la la la filan la la la" diye cümlemi bitirtmedi. "Tarih de muazzammış" dedim içimden, "tam da son birkaç yıldır şaşıran yeni gençliğin kalıp ifadesi 'şaka gibeeaaa' gibi, değil mi?"

E kardeşim, madem biz kıytırıktan bir hesap açtırabilmek için bile hala adıma düzenlenmiş bir fatura ya da ikametgah belgesine ihtiyaç duyacaksam niye koştura koştura nüfus müdürlüğüne kayıt yaptırmaya gittim ben? (Akılsız başın cezasını ayaklar çekermiş misali, tembel nüfus sayım memuru/resi ve yumurta-kapı denklemi sevdalısı bendeniz biraraya gelince, iş zavallı ayakların başına düşmüştü bütün resmi işlerimizin sadece TC Kimlik Numarası ile yapılabileceğini duyduğumda)

Rehab (Desert Eagle Remix) - Amy Winehouse

P.S. Anlaşılacağı üzere, eklenen sanatsal çalışma (!!!) benim eserim olup, görselsiz bir yazı yamamak isteğim sonucu 15 saniyede yaratılmıştır. Yanlış anlaşılmasın, bende öyle bir yetenek var ki, 15 gün bile uğraşsam yukarıdakinden çok daha farklı birşey çıkabileceğinden şüpheliyim. Laf uzadıkça uzadı ama bir türlü toparlanamadı. Özet olarak: İşin ustalarından sonsuz özür diler, reveranslar yapa yapa çekilirim karşınızdan efendim...

1111 Koyun'un hayatı kurtuldu!!!

2008-06-26T00:07:00.002+03:00

TFF Başkanı açıklamasında Almanya karşısında alınacak bir galibiyet sonrasında 1111 koyun kestireceğini açıkladığında, ne yalan söyleyeyim içim cız etti. Bilen bilir, bilmeyen de şimdi bilsin sevmem ben bu kurban muhabbetini. Semih'in golü ile 2-2 beraberlik yakalandığında önce sevindim ama bir yandan da "Zavallı koyunlar kıtır kıtır gidiyor galiba," diye içim sızladı. Neyse korktuğum olmadı, 1111 koyunun hayatı kurtuldu :)

Kalbim üşüyor...

2008-06-22T22:05:00.003+03:00

meredith brooks - bitch

CSI:Istanbul

2008-04-10T15:42:00.004+02:00

Epey meraklıyımdır polisiyeye. Çocukluğumdan beri severim polisiye romanlar okumayı, ilk gençlik yıllarımdan itibaren de sayıları önceleri oldukça az da olsa, artık neredeyse her akşam farklı bir kanalda karşıma çıkan polisiye dizileri izlemeyi. Şöyle güzel bir polisiye roman okumayalı epey oldu ama ben yine de beyin jimnastiği yapmaya devam ediyorum her nevi CSI alternatifleriyle.

Geçen hafta sabah işe gitmek için servis aracını beklerken durakta bir otobüs durdu ve maalesef otobüsten inen adam boğazını temizlerken (!!!) "Yerli CSI'cıların işi amma kolay olurdu, bizim millette ortalığa bu kadar DNA saçma sevdası oldukça" dedim kendime. Sonra da başladım düşünmeye. Mac ve Stella Istanbul bağlantılı bir cinayeti çözmek için buraya gelselerdi, olayların ilerleyiş hızıyla neye uğradıklarına şaşırır, ve daha ağız tadıyla jetlag yaşayamadan ilk uçakla yorgun, şaşkın ama neredeyse ışık hızından daha kısa sürede uluslararası bir cinayet çözmüş olmanın verdiği haklı gururla dönerlerdi New York'a. Nasıl mı?

Diyelim bir cinayet işlendi ve gerekli kanıtların toplanması için olay yerine ilk varması gereken polislere haber verildi. Peki bu sıradan vatandaşı durdurabilir mi? Tabii ki hayır! Meraklı milletizdir vesselam. Bu merak zaman (çoğu) zaman suç mahalindeki kanıtları yok etme pahasına da olsa, burnumuzu acilen olay yerine olanca haşmetiyle sokmamıza engel olamaz. Gerçi artık bunun pek de büyük bir kanıt kaybına yol açtığını sanmıyorum. Yani "Olay Yeri İnceleme"de görevli polis memurlarının tüm yapması gereken suç mahalinin daha sonra video paylaşım sitesine yüklemek için kameralı cep telefonuyla her açıdan kesintisiz görüntüsünü alan SMUEMT(Suç Mahaline Ulaşmış En Meraklı Türk)'ü bulmak. Bulamazsanız da üzülmeyiniz Stella Hanımkızım. Nasıl olsa SMUEMT ilk fırsatta, ki maksimum 2 saat içinde, cep telefonundaki görüntüyü internet üzerinden paylaşıma sunacaktır. Sen yeter ki doğru kelimeleri gir arama kutusuna.

Gerek internette yayınlanan olay yerinin kanıtlar yokolmadan önceki görüntüleri, gerek olay yerinden topladıkları kanıtlar sevgili Mac ve Stella'yı bazı kişilere yöneltti diyelim. Ama şüpheliler ile cinayet arasındaki bağlantıyı kanıtlayabilmeleri için şüpheliden DNA örneği almaları lazım. New York'ta olsa 40 takla atmaları lazım adamı kandırıp gerekli DNA örneğini alabilmeleri için. Ama İstanbul'da öyle mi?

Diyelim şüphelimiz kuru kayısılarımı aldığım, çeşitli kurutulmuş meyvenin yanı sıra organik olduğunu iddi ettiği mercimek, pirinç, salça gibi yöresel gıda maddeleri satan küçük dükkanın sahibi bey olsun. Beyefendiden DNA örneği mi almaları lazım? Hiç sorun değil. Mac ve Stella'nın tüm yapması gereken o dükkandan birşeyler satın almak. Sonra da satın aldıkları ürünlerin içine konduğu poşeti hemen laboratuvara götürmek. Sebep: Dükkanın sahibi olan bey duvara monte ettirdiği kancadan her poşet alışında parmağını yalıyor!!! Hiç sekmiyor. Her alışverişte aynı kabus yaşanıyor. Amce önce parmağını yalıyor, sonra da kancadan bir poşet kopartıyor.

Ya da meşhur bir bijutericinin sahibi olduğunu düşündüğüm, hep kasada oturan bey, dokunacağı her şeyi, yani aldığınız küpeyi içine koyacağı ağzı kendinden bantlı küçük poşeti, o küçük poşeti içine koyacağı daha büyük poşeti ve son olarak size vereceği kağıt para üstünü ellemeden önce parmaklarını yalıyor!!! Parmak şöyle bir yalanıyor, sonra küçük poşet alınıyor. Bu sırada küçük poşet arkadaşlarından ayrılmamak için direniyorsa parmak bir kez daha yalanıyor ve zavallı poşetçik arkadaşlarından bir daha kavuşmamak üzere ayrılmak zorunda kalıyor. Sonra parmak hooop bir kez daha yalanıyor, daha büyük poşet bir kenara ayrılıyor, bitiyor mu? Tabii ki hayır. Poşeti açmak için yalanan parmak, şimdilik, son kez para üstü verilirken yalanıyor.

Kendilerine uzatılan "nesne"nin üzerinde şüpheliden alınan "ağız sıvısı örneği" işlerine yaramadıysa, o zaman biraz daha sabretmeleri gerekecek ejnebi adli tıp memurlarımızın. Günler, gecelerden bahsetmiyorum tabii ki! Yani neredeyse her Türk evladı yolda yürürken niyeyse bir boğaz temizleme gayretine giriyor. Kulak temizleme çubuklarını hazırla Stella. 10 dakika sonra önümüzdeki adam sana okkalı bir DNA örneği verecek. Artık bu da yetmezse son aşamaya geçeçeğiz... HAAAAAAAAK!!! TUUUUUUUUUU!!! Nasıl ama?? "Oh my God!!!"

Son aşama biraz daha zahmetli, çünkü azıcık gözlem yapmak gerekiyor. Evin hanımının temizlik alışkanlıklarını öğrenmek gerek öncelikle. Taş çatlasa 1-2 gün içinde şifresi çözülür evinde pislik görmeye tahammül edemediği için eline geçeni pencereden silkeleyen temiz titiz Türk kadınının temizlik rutini. Şüphelinin yaşadığı evin önce yatak odası keşfedilir, daha sonra temizlik saati geldiğinde yatak odasına ait olan pencerenin hemen altında beklemeye başlanır. Temiz titiz ev hanımı evini temiz tutmak için bizleri vücut kirleri, kılları ve deri parçalarıyla bezemekte sakınca görmediğinden çarşafın silkelenme anından hemen önce açtıkları steril kanıt poşetlerine doldurdukları istemedikleri kadar çok DNA örneği ile Heidi ve Peter misali "Yabadaba Yabadaba Yahaheyyy" nidalarıyla ayakları bir o yanda, bir bu yanda tokuşturup mutlu mesut dönerler laboratuvarlarına.

Sonunda mı? Eh tabii ki onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.

İyi ki varsın...

2008-02-10T18:04:00.004+02:00

Eğer ;
O'nu hatırladıkta başı göğe ermişçesine ya da asansör boşluğuna düşmüşçesine ürperiyorsa yüreğiniz...
ömrü saatlere sıkışmış bir kelebek telaşıyla O hüzünden bu neşeye konup kalkıyorsanız gün boyu nedensiz...
ve her konduğunuzda diğerini iple çekiyorsanız bu hislerin...
O'nunlayken pervaneleşen yelkovanlar, O'nsuz mıhlanıp kalıyorsa yerine, bir akrep kadar hain...
sınıfta, büroda, yolda, yatakta içiniz içinize sığmıyor, O'ndan söz edilince yüzünüz, sizden habersiz, mis kokulu bir ekmek dilimi gibi kızarıyor, mahcup somurtuyor veya muzip sırıtıyorsa, ve O, her durduğunuz yerde duruyor,
her baktığınız yerden size bakıyor, siz keyiflendikçe gülüp,
hüzünlendikçe ağlıyorsa...
dünyanın en güzel yeri O'nun yaşadığı yer, en güzel kokusu
bedenindeki ter, en dayanılmaz duygusu gözlerindeki kederse...
hayat O'nunla güzel ve onsuz müptezelse...
elmalar pembe, kiremitler pembe, gökyüzü, yeryüzü,
O'nun yüzü pembeyse, kışlar ilkbaharsa, yazlar ilkbahar, güzler ilkbahar...
her şiirde anlatılan O'ysa... her filmin kahramanı O...
her roman O'ndan söz ediyor, her çiçek O'nu açıyorsa...
bir anlık ayrılık, bir ömür gibi geliyor ve gider gitmez
özlem saç diplerinizden çekiştirip beyninizi acıtıyorsa,
iştahınız kapanıyor, iştahınız açılıyor, iştahınız şaşırıyorsa...
iştahınız, hasret acısında bile karşı konulmaz bir tat buluyorsa...
eliniz telefonda yaşıyor, işaret parmağınızla ha bire O'nu tuşluyor, dara düştüğünüzde kapıyı çalanın
O olduğunu adınız gibi biliyorsanız...
mütemadi bir sarhoşluk halinde, her çalan telefona O diye atlıyor, vitrindeki her giysiyi O'na yakıştırıyor, konuşan birini dinlerken "keşke O anlatsa" diye iç geçiriyorsanız...
kokusu burnunuzdan, sureti gözünüzden, sesi kulağınızdan, teni aklınızdan silinmiyorsa bir türlü...
özlemi, sol memenizin altında tek nüsha bir yasak yayın gibi taşıyorsanız gün boyu...
hem kimseler duymasın, hem cümle alem bilsin istiyorsanız...
O'nsuz geceler ıssız, sokaklar öksüzse...
ayrılık ölüme, vuslat sehere denkse...
gamze gamze tebessüm de onun içinse, alev alev öfke de;
bunca tavır, onca sabır ve nihayetsiz kahır hep O'nun yüzü suyu hürmetine...
uğruna ödenmeyecek bedel, gidilmeyecek yol, vazgeçilmeyecek konfor yoksa...
dışarıda yer yerinden oynuyor ve "içeri"de bu sizi zerrece ilgilendirmiyorsa, nedensiz küsüyor, sebepsiz affediyorsanız ve bütün bu hallerinize siz bile akıl erdiremiyorsanız kaybetme korkusu, kavuşma sevincinden ağır basıyorsa ve aşk, gurura baskın çıkıyorsa bu yüzden her daim...
gece yarısı kadim bir dost gibi kucaklayan tanıdık bir şarkı,
bütün acı sözleri unutturmaya yetiyorsa...
Her gidişte ayaklarınız "Geri dön" diye yalpalıyorsa ve siz kendinize rağmen dönüyorsanız, sınırsız, sabırsız, doyumsuz bir tutkuyla...
...o halde bugün sizin gününüz!..
"Çok yaşa"yın ve de "siz de görün"üz.

Can Dündar

Öpüjem Abi!

2008-02-07T19:27:00.000+02:00

Alkollü kliplere sansür gelince, bir de doğaya bakmak lazım dedim. Bakın ne buldum! Demek ki neymiş, ağaç dalında durduğu gibi durmazmış Marula...

Utanıyorum!

2008-01-02T23:35:00.000+02:00

Medeni ülkelerin büyük şehirlerinde insanlar yeni yılın gelişini sokaklarda kutlayabiliyorken, biz işi neredeyse toplu tecavüze götürecek kadar yakın civardakileri taciz etmekten hoşlanıyoruz? İçim kaldırmadı, midem bulandı ve görüntülerin tamamını izleyemedim. Annemden duyduğum kadarı ile kurbanlar bir eczaneye sığınarak kurtulabilmişler bu adı insan, ruhu şeytan yaratıkların elinden. Tamamını izleyemedim dedim, ama gördüğüm bana yetti. Aklımın nefes aldığı her saniye gözümün önüne kurbanların gözündeki korku ve yaratıklarda ise yaptıklarından ne kadar zevk aldıklarını gösteren o korkunç ifade.

Kızgınım, çok kızgınım! Hadi ben biliyorum nasıl da "kutlama" özürlü bir millet olduğumuzu, kutlamanın bizler için "sarhoş olma" ve "taciz" ile eş anlamlı olduğunu ve illa sonunun tatsız biteceğini. Taciz derken sadece elle ve sözle sarkıntılık değil kast ettiğim. Yoldan geçen arabaları durdurup beşik gibi sallamak da bir tür taciz bence. Ya da amiyane tabiriyle "gaza gelip" havaya ateş açmak. Evet ben biliyorum, ve bu gibi kalabalıklardan uzak duruyorum. Ama o zavallı turistler ne bilsinler "dünya şehri" İstanbul'un en merkezi meydanlarından birinde, bulundukları noktada bir dükkan ve dükkanın vicdanlı sahibi olmasa kameraların önünde başlarına gelecekleri.

Peki pardon ama, son bimnemkaç senedir istisnasız yaşanan bu olaylara rağmen neden bir önlem alınamaz acaba? Haberciler "haber aşkı" ile ağızlarının suyu aka aka çekimlerini yaparlar da biri bile müdahale etmez gözü dönmüş kalabalığa! Fakat ertesi gün tacizi kınamayı bilirler biryandan da tavan yapan izlenme oranlarını düşünüp masanın altından ellerini ovuştururken.

Güzel bir tatil geçireceklerini düşünerek geldikleri bu ülkede böylesine ciddi bir travma yaşadıkları için o turist grubu için üzgünüm. Olayların her sene bu noktaya gelmesinde katkısı olan herkese ise kızgınım, cok kızgınım!

Ve bu tarz insanlarla aynı topraklar üzerinde yaşayıp, aynı havayı soluyor olmaktan dolayı da çok büyük bir utanç duyuyorum!

Yeni Yıl(ın)başı Ağacı

2007-12-31T00:16:00.000+02:00

Anneanneciğim hayattayken beraber yapmaktan hoşlandığımız şeylerin başında yılbaşı öncesinde ışıl ışıl süslenmiş Beyoğlu'nda gezmek, ufak tefek alışverişler yapmak, birşeyler atıştırmak, mutlaka Emek Sineması'nda bir film izlemek, eve dönmeden Şütiş'ten tavuk göğsü ya da eğer kalmışsa Opera Pastanesi'nden kestaneli pasta almak gelirdi.

Estetiği severdi anneanneciğim. Tanıdığım diğer anneannelere de pek benzemezdi. Öyle saatlerce mutfakta yemek pişirdiği görülmemişti. Ama mutfağa girdi mi öyle şık yemekler pişirir, ve onları öyle şık servis ederdi ki, görenler hayranlıklarını gizleyemezlerdi. Ben en çok yılbaşında yaptığı elmalı bir tatlıyı severdim. Tatlının lezzetinden ziyade sunum şekli, ve kristal kaşıklarla birşeyler yiyebiliyor olmanın sevinciydi daha çok sanırım. Sinderella'nın kristal ayakkabısı varsa benim de kristal kaşığım vardı işte!

Anneanneciğimin bu özelliği bizlere de geçmiş sanırım. Annem, kardeşim ve ben de seviyoruz ışıltıyı ve başkalarını da mutlu edebilecek minik de olsa güzellikleri.

Tam yeri gelmişken, yılbaşı ağaçları da senede bir ortaya çıkan o güzelliklerden biri benim için. Son üç yıldır çeşitli nedenlerle (yavru kedinin süslere oyuncak muamelesi yapma endişesi, yılbaşında şehir dışında olma, kırılan bilek, vs.) kurulamayan ağaç bu sene ortaya çıktı yeniden. Süslendi püslendi, ışıklarını yaktı ve kameraya poz verdi. Ama amatör bir manken olduğu için daha çok çalışması, biraz daha serpilip büyümesi lazım. Aşağıdaki fotoğraf Albertina Müzesi'nin girişindeki heybetli Noel ağacı.

Bu minnoşka ise, Noel'le falan alakası olmayan, benim ağacım. Yani evet, gelenek Noel için süsler ağacı, ama ben sadece beni mutlu ettiği için süslüyorum.

Bir de son birkaç senedir biriktirmeye başladığım kar kürelerim ve 2003'ten beri beni bir sene boyunca koruyup kollamaları için her yılın Aralık ayında (çünkü İstanbul'da ancak o zaman ortaya çıkıyorlar) aldığım komik meleklerim var. Kar kürelerimin hepsi hediye geldi, ama benim için en özel ve güzel olanları bu sene hediye edilenler.

En soldaki koruyucu meleğim kadroya yeni eklenen, 2008'in koruyucusu. Arkadaşlarını pek mutlu etmişe benziyor gelişiyle. Baksanıza, nasıl da el sallıyor kıdemli ve geniş basenli 2005 meleğim.

Gamlı Baykuş'um yılbaşı yemeğine davet etti sağolsun, ama ben evde olacağım sanırım. Çocukken geceyarısına kadar oturmayı marifet sanırdık, şimdi gece 12'yi görmek bile balen eziyet halini alabiliyor. Bir de benim gibi eve gelir gelmez sokak kıyafetlerinden kurtulanlar için uzun saatler boyunca ciddi giysilerle kokoş kokoş oturmak işkenceyi Engizisyon mahkemelerinin kulaklarını çınlatacak boyuta getirebiliyor.

Herşeyin gönlünüzce olacağı, sağlık ve mutluluk dolu yeni bir yıl sizlerin olsun. Çok mu klişe oldu ne? O zaman buyrun şarkıyı dinleyin. O da aslında bir Noel şarkısı, ama 7 günlük bir sapmayla 365. güne denk geldi benim blogumda, ne yapayım?

* The Pogues ilginç bir grup aslında.

* Videosunu izlemek isteyebilirsiniz.

* Unutmadan buradadan da sözlere ulaşabilirsiniz.

Şu köşe "Bu kadarcık seviyorsan," köşesi, bu köşe "Şu kadarcık seviyorsan," köşesi, ortada kadifeden pırlanta kesesi

2007-12-30T02:16:00.000+02:00

Her türlü vesile (Anneler Günü, Sevgililer Günü, Yılbaşı, vs.) ile burnumuza sokulan, hani şu parmağının ilk boğumunu işaret edip de adama "Beni şu kadarcık seviyorsan,"lı meşhur reklam, gidişatımızın ne acıklı olduğunu alenen gözler önüne seren reklamlardan sadece biri belki... ama benim son zamanlarda en kafayı taktıklarım listesinin açık ara birincisi! Taksit taksit araba, buzdolabı, tatil sattıkları yetmiyormuş gibi şimdi de "12+6 taksite sevgi(li)" çıktı ortaya. Aslında epey önce çıktı da, buraya yazmaya ancak sıra geldi.

Sırf merakımdan soruyorum: Acaba bu "Şu kadarcık sevgi,"nin ömrü taksit sayısı kadar var mıdır? Yıl mı? Yok canım, ay hesabından!!! O kadar yıllık taksitle ancak ev satıyorlar!!!

Fotoğrafını kullanmam için izin veren Mr. T:D'ye çok teşekkür ederim.

Şiştim!

2007-12-12T23:44:00.000+02:00

Ne derdimi anlatabiliyorum,

Ne derdini anlayabiliyorum,

Ben susma hakkımı kullanıyorum!

Açıklama: "Suya bakan rahatlar" kadrosundan yazıya eklendi.
Şarkı bağıra bağıra söylenince insanı rahatlatıyor. İnanmayan denesin de görsün.

Suuuu Soğuk Suuuu

2007-11-21T20:33:00.000+02:00

"Her mevsimin ayrı bir güzelliği vardır," derler.

İlkbahar yazın habercisidir mesela. Akşamları daha sonra yaz sıcaklarında kuruyacak olmalarına inat misler gibi kokuturlar sokakları. İnsanlar kışın pusundan arınıp serin bahar akşamlarında sokaklara çıkarlar yeniden. Farklı bir enerjisi vardır İlkbaharın. Ne de olsa baharların ilkidir. Sonbaharda kuru yaprakları eze eze yürümek güzeldir mesela. Ya da yazın kavuran sıcaklarından sonra ürperen omuzlarımıza aldığımız merserize hırkaları giyebiliyor olmanın verdiği mutluluk bambaşkadır.

Yazların en güzel tarafı ise, şayet elimde soğuk içeceğim püfür püfür bir ağaç gölgesinde uzandığım hamakta kah kitap okurken uyuya kaldığım kah denize girerek ferahladığım o sayılı tatil günlerinin dışında, açık havada kısacık sürede çamaşır kurutabilme özgürlüğüdür. Özgürlük doğru bir kelime olmadı sanırım burada. Yani kışları da dışarıda çamaşır kurutma özgürlüğünüz var aslında. Her ne kadar 40 gün 40 gece beklemek ve dahi aynı çamaşırları üzerlerine yapışan kir, pas ve isten arındırabilmek için yeniden yıkamak zorunda kalsanız da vardır böyle bir özgürlüğünüz. Düşünelim hep beraber, hangi eylem daha güzel otururdu özgürlüğün tahtına?

Benim gözde mevsimim ise Kıştır. Soğuk adeta güç verir bana. Kış depresyonu mu? O da ne? Kışın daha da bir keyiflenirim ben. Hele bir de kar yağdı mı, değmeyin keyfime. Saatlerce yürüyebilirim soğuğa aldırmadan. Yolumun üzerinde 1 fincan sıcak birşeyler içebileceğim biryer çıkarsa karşıma, içerim çayımı kahvemi. Yüzümde bir tebessüm devam ederim yoluma. Hiç unutmam, 2 kış önce iş çıkışında Kadıköy'e gitmem gerekmişti. Kar yağdı yağacak derken Kadıköy'de toplam 30 dakika süren işimi halledip eve dönmek üzere bulunduğum binadan dışarı çıktığımda karın yağmakla kalmayıp akşam ayazıyla bir olup heryeri cam gibi parıldayan devasa bir buz pistine çevirdiğini gördüm. Saat 18:30-19:00 gibiydi. Bırakın taksiyi, otobüs bile yoktu ortalıkta. Duraklar ise gelemeyen otobüsleri beklerken donmamak için oldukları yerde zıplayan insanlarla doluydu. Baktım olacak gibi değil, başladım yürümeye. Duraklar dışında pek insan olmadığı için görünürde tenha yerlere girmemek için yolumu uzatmak zorunda kaldım. Kadıköy Osmanağa Camii'nde başlayan yolculuğumun Fenerbahçe Şükrü Saraçoğlu Stadı'nın yanından geçip Kızıltoprak'a, oradan da yokuş yukarı Minibüs Caddesi'nde sona ereceğini, çünkü oralarda illa ki bir vasıta bulacağımdan emindim. Hiçbirşeyden emin olmamak lazımmış demek ki. Sonunda durmaya ikna edip binebildiğim yegane taksi Göztepe Benzincisi'nde çıktı karşıma. Azıcık çileli bir yolculuk gibi görünse de aslında o kadar da fena değildi. Hatta tek başıma olmasaydım oldukça eğlenceli bir yürüyüş olacağından da emindim aslında.

Durup dururken bu maceranın nereden aklıma geldiğini merak edenlere hemen açıklayayım. Biraz önce koca 1 bardak su içtim. Bunda ilginç olan ne derseniz, su yeni gelmişti. Bayılırım kış günlerinin soğuğunda dışarıda kalmış damacanalardan gelir gelmez su içmeyi. Bir de bu soğuk su faslından dolayı seviyorum galiba kışları.

Özlü Sözler Mimi

2007-11-12T00:02:00.000+02:00

2 Kasım'da sevgili Goddess Artemis mimlemiş beni. 2 tane özlü söz yazmamı istemiş. Aslında ona 1 mim borcum daha var ve o konu eğlenceli ama son zamanlarda çok da keyfim yerinde olmadığı için harcamak istemedim onu.

Yanlış anlaşılmasın, neşesiz falan olduğu için öne alınmadı şimdiki konu. Sadece uzun uzun yazmam gerekmiyor. Bütün yapmam gereken 2 satır özlü söz yazmak. Onu da bir zahmet yazıvereyim değil mi ama?

Biiiiiiiiiir: Bir gün herkes Beşiktaş'lı olmasın. Bırakın o ayrıcalık bizde kalsın. (Çarşı)
İkiiiiiiiiii: Biz seni sevinmek için sevmedik ki. (Çarşı)

Okuyucuya not 1: Artık hakemleri hiç sevmiyorum, özlü (!) sözlerimi hoşgörün.

Okuyucuya not 2: Şarkıcının bitirim tarzını çok eğlenceli ve bu özlü (!) sözlere uygun buldum.

10 Kasım 2007

2007-11-10T19:59:00.000+02:00

Ne şanslıymışım ki ailem ve öğretmenlerim bana Mustafa Kemal Atatürk'ü onu bu kadar çok özleyecek kadar iyi tanıtmış. Ya O'nu anlayamayacak ve yaptıklarını görmezden gelecek kadar cahil ve şuursuz olsaymışım?

Nur içinde yat Ata'm. Keşke bana da bir kerecik bile olsa "Çocuk" diyebilseydin.

Bari ışığı açsak!

2007-11-03T22:17:00.000+02:00

Bayram tatili, gelmeler, gitmeler, memlekette olup bitenler derken bir blogum olduğunu unuttum resmen! Akıllarda yaratmış olabileceğim "Acaba bizim Sinderella'nın blogu arabası gibi balkabağına mı dönüştü?" endişeleri için endişelenmiş olması muhtemel tüm okuyuculardan çok çok özür dilerim.

Vicdanımı bir nebze de olsa rahatlatıp, borçlu olduğum özürü diledikten sonra sıra geldi unuttuğum düşünülen ama hep aklımda olup vicdanımı kemir kemir kemiren mimleri yazmaya.

Bundan neredeyse bir ay önce sevgili Ekmekçikız'cım mimlemişti beni. En çok korktuğum 3 filmin adını yazmak, ve tabii aynı zamanda azıcık da olsa filmlerden de bahsetmeyi gerektiren bir yazı yazmam gerekiyordu. İyiydi, hoştu da, benim bu hususta yazı yazabilmem için sonuna kadar gözümü kırpmadan izlediğim bir korku filmi yoktu ki!!! Mesela üniversitedeyken izlemeye gittiğimiz, filmin ortalarında korkudan koltuğundan düşen arkadaşımıza çok güldüğümüz, ama o anda "gülünen komşunun yaşadığının senin de başına gelmesi" ahı sonucu filmin son 15-20 dakikasını izleyemeceğimi bilemediğim Hayvan Mezarlığı aklıma ilk gelen korku filmi oldu. Kötü müydü, kötüydü. Kan gövdeyi götürüyor muydu, hem de nasıl. Filmi sevdim mi, hiç sevmedim. Ama çok korktum, çok.

Gerçi yine ilk kez sonuna kadar üniversite yıllarında izlediğim "Sapık" vardı ki, banyodaki bıçaklama sahnesi sonucu bir dönem (hem de uzunca bir dönem!!!) her akşam banyoya babaannemi sürüklemem, ve ben banyomu bitirinceye kadar klozette oturmaya zorlamam vardır ki hatırladıkça hala yüzüm kızarır. Demek ki beni yeterince korkutmuş mu, evet hem de fazlasıyla.

Son 15 dakikadır düşünüyorum da, benim izlediğim 3. bir korku filmi yok sanırım. Yani kanal değiştirirken tesadüfen denk geldiğim ve ne olduğunu anladığım anda zaman kaybetmeksizin yüksek sesle şarkı, türkü mırıldanarak içimden yükselen korku çığlıklarını bastırmaya çalıştığım adını, sanını bilmediğim filmleri saymazsak tabii.

Şeker Bayramı mı Bayram Şekeri mi?

2007-10-11T22:29:00.000+02:00

Bardakları ve kadehleri çok severim ama likör kadehlerine ayrı bir aşkla bağlıyım. Oldukça fazla sayıda likör kadehine sahip olmama rağmen gözüm doymaz, aklım hep yeni bir likör kadehinde kalır. En son aklım fotoğraftaki kadehlerde kaldı. Sadece kaldı çünkü 1. Dükkan kapalıydı, 2. Sadece dükkanın bulunduğu pasajın havasından bile kadehlerin fiyatlarının bütçemi oldukça zorlayacağı belli oluyordu. "Antika kadeh alamayanlar fotoğrafını çeksinler," atasözünden (!) yola çıkarak çekilmiş fotoğrafı da likör kadehlerinin en çok kullanıldığı (en azından ailem ve yakın çevrem tarafından) Bayramların en keyiflisi olan "Şeker Bayramı" yazısında baş rolü vererek ufak da olsa iltimas geçtiğimi itiraf edebilirim.

Şeker Bayramı keyifli ve eğlencelidir çünkü cicili bicili kıyafetler giyilip bol bol el öpülür, son derece şık mendiller içinde bayram harçlığı toplanır, zarif kadehlerde eğer şanslıysanız evde yapılmış, yoksa hazır alınmış rengarenk likörlerin tadına bakılırken yine zarif porselen, kristal ya da gümüş şekerliklerin içinde ikram edilen envai çeşit şeker, çikolata ve lokumun tadına bakılır, bazen şık tabakların içinde sunulan tatlıların tadına bakılır, bazen de zaten tatlı ve şeker limitinizi daha önceki ev ziyaretlerinde fazlasıyla doldurmuş olduğunuz için incecik porselen fincanlardan bol köpüklü kahvenin keyfi çıkartılır ve yorgun argın eve dönülüp ertesi gün çıkılacak yeni eş, dost, akraba turuna hazırlık yapılır... daha doğrusu yapılır-dı!

Tatlılarınızı, çikolatalarınızı ve likörlerinizi paylaşacağınızın bol olacağı, eğlencenin ve sohbetin en lezzetlisinin sizlerle olacağı bir bayram geçirirsiniz umarım. İyi bayramlar efendim

Nereye Gidiyorsunuz Kınalı Kuzular?

2007-10-08T18:26:00.000+02:00

İçim acıyor. Evde, koltukta oturuyor olmak vicdanımı rahatsız ediyor. O gencecik insanların ailelerinin yerine kendimi koymaya çalışıyorum, nefesim daralıyor.

Televizyonu kapattım. Ellerine fırsat geçen taze muhabirler akbaba gibi saldırmışlar yıkılmış ailelere, aslında sonuna kadar hak ettikleri okkalı bir küfür savurtacak ama aldığı sakinleştiricilerden yerde mi yoksa gökte mi olduğunun farkında olmayan zavallı babanın otomatiğe bağlanmış cevaplar verdiği sorular soruyorlar: "En son telefon konuşmasında sesi nasıl geliyordu?", "Şehit olacağı içine doğmuş muydu sizce?", ve bunun gibi neredeyse "Ağır tahrik altında adam öldürdüğü için işlediği cinayetten suçsuz bulunmasına," dedirtecek daha niceleri.

Gündelik hayata dair herşey kendimi suçlu hissettiriyor. İçim acıyor. Nefesim daralıyor. Yolcu ederken arkalarından seslenmek istiyorum:

Ben buradayım ama siz nereye gidiyorsunuz Kınalı Kuzular?

Hay Bin Kunduz!

2007-10-01T23:12:00.000+02:00

Adam aklı sıra aşkın başını nasıl döndürdüğünü ballandıra ballandıra anlatıyor: "X, başta, tamamen erkekçe bir içgüdüyle yaklaştığım bir kadındı. Bir gece, bilemedin birkaç gece görüşürüz, birlikte oluruz diye düşündüm."

Sonra tanımış X Hanım'ı ve tanıdıkça inanamamış. Aman ne kadar da hamaratmış, yürürken başını yerden kaldırmaz insanlara göz ucuyla bile bakamazmış, çok aşık olmuş, kilitlenmiş kalmış, falanmış filanmış.

Benim mi algımda bir bozukluk var, yoksa bu adamcağız mı kaş yapayım derken göz çıkartıyor?

Şimdiye kadar biryerlerde okumadıysanız ropörtajın tamamını buradan okuyabilirsiniz.

Eskiden...

2007-09-16T19:53:00.000+02:00

...kimin oruç tutup, kimin oruç tutmadığını bilmezdik. Ramazan'da canımız bir şey yiyip içmek istediğinde etrafımızdakilere "Oruç tutuyor musun?" diye sormazdık, çünkü biz zaten Ramazan olsun olmasın sokaklarda birşeyler yiyip içmezdik. Tutucu muyduk? Hiç sanmıyorum. Bizler ve bizleri yetiştiren ailelerimiz düşünceliydi sadece. Biz bulabiliyorduk, peki ya bizimle aynı imkanlara sahip olamayanlar? Onları da düşünmek gerekirdi.

Hiç unutmam, ilkokula gidiyordum daha. Balkonda üzüm yediğim için babamdan okkalı bir azar işitmiştim. Yok yok, yere düşer de üzümler ortalığı kirletir falan diye değil. Sokaktan geçen birisinin canı üzüm çeker, bir de alacak gücü yoksa çok ayıp olur diye.

Hala çok sevmem dolaşırken birşeyler yemeyi. Hele Ramazan'da etrafımda, tanımadığım ve bir daha karşılaşma ihtimalim oldukça az olsa da yinede, oruç tutuyor olma ihtimalleri az ya da yüksek başka insanların da olduğunu bilince bir şey yemek ya da içmek fikri bile boğazıma düğümlenir. Susuzluktan dilim damağıma yapışır da yine de bakkaldan bir şişe su alıp içemem. Ve bizim kuşağın şimdilerde "büyümüş" çocuklarının da benden pek de farklı düşünmediğini bilirim. Peki tutucu muyuz biz? Hiç sanmıyorum. Aynen bizleri yetiştiren ailelerimiz gibi düşünceliyiz sadece.

Nerede o eski bayramlar, meyvalar, sebzeler diyecek kadar büyümedim daha. Ama modernleşme adı altında bir zamanlar sahip olduğumuz bazı güzel alışkanlıklarımızı ne yazık ki unutuyor ve hızla tükeniyor olduğumuzun farkında olacak kadar da yaşlı hissediyorum kendimi. Peki ben tutucu muyum? Sanmam. Olsa olsa düşünceliyimdir, aynen beni yetiştiren diğer aile büyüklerim gibi.

Not: Bu arada yalan söylemiş olmamak için küçük bir düzeltme yapmam lazım. "Nerede o eski meyvalar, sebzeler, bu domatesler saman gibi," diyecek kadar eski tatları kokuları hatırlayacak yaşa gelmişim farkına varmadan.

Ha bir de; yine eskiden bir Kurban bir de Şeker Bayramı vardı. Bu "Ramazan Bayramı" hangi aralık ortaya çıktı bilemiyorum!

İsteyenin bir yüzü

2007-09-09T23:05:00.000+02:00

Cuma sabahı ofiste bir arkadaşımız kimden bahsetse en geç 30 saniye sonra ofise giriyordu. "George Clooney'nin de adı geçse biryerlerde nasıl olur acaba?" dedim. Sağolsun, kırmadı beni ve mantıklı (!) bir cümle içinde adı geçti "Yaşayan En Seksi Erkek"in. Ama ne çare...

Neyse; 'Pazartesi Sendromu'ndan muzdarip sayın sadık okuyucu: tekrar tekrar basalım play tuşuna, bittiğini ümit ettiğimiz yaza veda ederken bir yandan da 5 dakikalığına gözlerimizi kapatıp tatil anılarımızı canlandıralım ve atalım sıkıntımızı üzerimizden. Bir yandan da istemeye devam edelim, ne olduğu çok da önemli değil. Sonuçta istediğimize göre bizi mutlu edecek şeyler bunlar. Pes etmeyelim. Hem ne demiş atalarımız: İsteyenin bir yüzü, vermezse de al sana pırıl pırıl gökyüzü.

İyi bir hafta olsun. Sıkılanlar için zaman koşsun, keyif alanlar için ise dursun.

Neden ben? Neden?

2007-09-06T22:47:00.000+03:00

Telefon çalar. Kadın ahizenin ekranda "alanın dışında" yazısını görür ve hattın öbür ucunda olabilecek ve hangisi olursa olsun onu çok sevindirecek ancak 2 kişi (ya kız kardeş ya da erkek arkadaş) olduğunu bildiğinden sevinçle açar telefonu.

Kadın: Alooo
Karşıdaki ses: Alooo

(Babalarının dahi telefonda hangisi olduğuna ya karar veremediği ya da %98 yanlış karar
verdiği, neredeyse birbirinden ayırt edilemez ses tonlarıyla kız kardeş ve kadın arasında ilginç bir telefon sohbeti başlar)

Kadın: Alo??
Kız kardeş: Alo??

(Aaaa anlaşılan kadının kendisi gibi muzur kız kardeşi telefonda ekoculuk oynamaya karar vermiş!! Eh kadın da en az kendisinden 7,5 yaş küçük kız kardeşi kadar muzur olunca çılgın bir "ekoculukta ilk kim pes edecek" turu başlar.)

Kadın (bıcırık bir ses tonuyla): Naber?
Kız kardeş (aynı bıcırık ses tonuyla): Naber?

Kadın (hmm... zorlu bir tur olacak ama neyse. Sırıtarak): Eşek kafalı.
Kız kardeş (Sırıtarak): Eşek kafalı.

Kadın: (yıllar önce annelerinin bir arkadaşının uzunca bir süre sonra kız kardeşi görmesiyle birlikte kız kardeşe iltifat olsun diye sarf ettiği ve her hatırladıklarında "bu durumunda annemiz ne oluyor?" diyerek güldükleri ve söyleyenin seslendirmesiyle şşşş gibi çıkan "s"leri aynı tonlamayla kullanıp, yıllardır her fırsatta tekrarladıkları unutulmaz replik): Eşşşek şşşşıpaşşııı!
Kız kardeş (yıllar önce annelerinin bir arkadaşının uzunca bir süre sonra kız kardeşi görmesiyle birlikte kız kardeşe iltifat olsun diye sarf ettiği ve her hatırladıklarında "bu durumunda annemiz ne oluyor?" diyerek güldükleri ve söyleyenin seslendirmesiyle şşşş gibi çıkan "s"leri aynı tonlamayla kullanıp, yıllardır her fırsatta tekrarladıkları unutulmaz replik): Eşşşek şşşşıpaşşııı!

Kadın (kız kardeşin en nefret ettiği şeylerden biri olan geğirme efektiyle kız kardeşi haince 'Aman abla yaaaa,' nidalarıyla pes ettirip bu turu kazanmayı-sonradan buraya yazıp tüm blog camiasına rezil rüsva olmayı göze almacasına-planlayarak): Gark!
Kızkardeş (sen hainsen ben senden de hainim, pes mes etmeyeceğim anlamında olsa gerek geğirme efektini aynen iade ederek): Gark!

Kadın (sıkılmaya başladığı her halinden belli olan bir tonla) Neden konuşmuyorsun?
Kızkardeş (bu durumun keyfini çıkartarak ancak her nasılsa aynı sıkkın vurgulamayla) Neden konuşmuyorsun?

Kadın (pes edenin "malum efekt"e rağmen kız kardeş değil de kendisi olmasından dolayı bozuk ama aynı zamanda kız kardeşin inat ve iradesine hafif saygıyla karışık bir hayran, ancak oyunun bu kadar uzamış olmasından dolayı bezgin bir ses tonuyla): Ben kapatıyorum!!!
Kız kardeş (oyunu kazanmış olmasına rağmen ablayla aynı bozuk ama hayran, ancak bezgin bir ses tonuyla): Ben kapatıyorum!!!

Telefonlar karşılıklı kapandıktan 5 saniye sonra kadının telefonu yeniden çalar. Gevrek gevrek gülmesi beklenen kızkardeş yerine, erkek arkadaş çıkar karşısına bu sefer:

Erkek arkadaş: Bana neden öyle şeyler söyledin???
Kadın: (önce) Hönk! (Sonra) ben kızkardeş şaka yapıyor sandım, ama anlamadım, zaten herkes bizi karıştırır telefonda, (acaba "malum efekt"in ne olduğunu anladı mı?) babam bile, (asabi ve manasız bir kahkaha patlatır), hem "Eşşşek şşşşıpaşşııı!" kız kardeşin kod adı, gak guk!
Erkek arkadaş: Hmm hat takılmış sanırım
Kadın: Gak gak da gaka gukalı, gakguk geyli gak guk!

Sonra anne aranır, olay anlatılır, anne yorum yapar: Aaa çocuğum, niye böyle şeyler yapıyorsun?

Akşamüzeri yukarıdaki monolog arkadaşa anlatılır. Gülmekten gözünden yaşlar gelerek olayı dinleyen arkadaş güçlükle cümleyi kurar: Böyle şeyler de hep senin başına geliyor!

Not: Yukarıda yazılmış olan telefon konuşmasının gerçek olay ve kişilerle ilgisi yoktur. Tamamen kurmacadır. Belki de ...

Havalar nasıl olursa olsun,
Haftasonumuz muhteşem olsun.

Döndüm

2007-09-02T23:02:00.000+03:00

Bedenen döndüm ama ruhum şu gölgede mışıl mışıl uyuyan köpeciğin içine kaçtı galiba! Hiç de oradan çıkası yok gibi. Hmffff!

Not: Yıllar önce çıkılan ve çok keyif alınan bir tatilde araba yolculuğumuza onun mu bize, yoksa bizim mi avaz avaz bağırarak söyleyip ona mı eşlik ettiğimizden hala emin olamadığım bu şarkının yazıya eklenme sebebi tamamen tatil havasını 2-3 gün daha uzatabilmesi umududur. Bilgilerinize...

Mesajınızı bip sesinden sonra bırakın, ya da bırakmayın... siz bilirsiniz ama ben...

2007-08-16T21:20:00.000+03:00

Olur da beklemekten sıkılırsınız diye bu da benden eğlencelik. KT Tunstal'ın son derece keyifli bir videosu. Parçanın adı "Hold on". Sesini K.D. Lang'e sadece ben mi benzetiyorum, yoksa o da işin farkında ve benzer tarzda şarkılar mı yapıyor, ya da aslında aralarında en ufak bir benzerlik yok da adlarındaki uyum mu bana seslerini ve tarzlarını benzer kılıyor bilemiyorum. Neyse işte, son zamanlarda en çok "keşke"lediğim şeylerin başında "Keşke sesim KT Tunstal'a benzeseydi," geliyor.

Ne Bedel İsterim, Ne Hesap Sorarım

2007-08-13T00:39:00.000+03:00

Söyleyene değil, söyletene bakmak lazım. Hoş söyleyenin en iyi şarkılarından biri. Yani ona da haksızlık etmemek lazım. Ama en çok söyletene bakmak lazım. Keyifli başlayalım ki haftanın devamı da keyifli gelsin, değil mi?

Strip www.piyalemadra.com'dan alınmıştır.

"6 kere 7 kaç eder yavrum?" "Israr etmeyin ezberim şaştı öğretmenim."

2007-08-06T19:25:00.001+03:00

Bir kaç sene önce herkes birşeylerin düğmesine basıyordu. Pek modaydı "düğmeye basmak" ifadesini cümlelerin bir yerlerine sıkıştırmak. Önceleri devlet zirvelerinde basıldı düğmelere. Sonraları spor yazarları futbol klüplerinin başkanlarını suçladı düğmelere basmakla.

Şimdilerdeyse bir ezber şaşmasıdır ki sormayın gitsin. Hülya Avşar eski eşinin yeni kız arkadaşından olan oğluyla görüştüğü için halkın ezberini şaşırtıyormuş mesela. Ya da seçim sonrası sandıktan çıkan sonuç da ezberimizi şaşırtmış. Kimi dinlesem şaşıran ezber sendromundan muzdarip.

Oldum olası kötü olmakla beraber, benim ezberim en çok çarpım tablosunda şaşırmıştır.

Boşverin beni de açın sesini şarkının hem söylermiş gibi yapın, hem de dans edin biraz. Boom boom boom!!!

Sndrfknella Tatlı Komasında

2007-07-30T01:16:00.000+03:00

Beklenen an geldi. Kültüre ve sanata saygı duruşu yapıp önceliği müze ve saraylara verdiğim Viyana tatili serisinin 2. durağı olan "yeme-içme" olaylarının göbeğine düşmüş bulunmaktasınız sayın okuyucular.

UYARI: Hamile ve rejim yapanların yazının devamını okuması ya da fotoğraflara bakması halinde doğabilecek 'aşerme', 'rejimi sekteye uğratabilecek hamleler yapılması' gibi durumlarda en ufacık bir sorumluluk almam haberiniz olsun. Durum o kadar muazzam yani, söylemedi demeyin!

Viyana'da kaldığımız günler boyunca TD'cim bazen bize katılarak, bazen de gerekli adresleri vererek bizi o kadar güzel yönlendirdi ki böylece yenilmesi-içilmesi öncelikli tüm gıda maddelerine kolayca ulaşabildik.

Müzeler ve saraylardan görmediklerimiz, ya da başka bir sefere bıraktıklarımız olmuş olabilir ama iş yeme/içmeye gelince "Aman hiç bir 'torte'nin hatırı kalmasın, kalbi kırılmasın, bize gücenmesin," felsefesini benimsemiş bizler gezimizin mide şenliği kısmına "Menekşe Şekerlemesi" ısrarlarımın da etkisiyle Demel'den başlamaya karar verdik. İçerisini gezip önünde fotoğraf çektirmemize rağmen sıcağın (yaklaşık 40 dereceydi!) da etkisiyle maalesef birşey yiyemedik. Başka bir gün dedik, ama o gün bir türlü denk gelemedi ve Demel'in ahını alarak memleketimize dönüş yaptık. Unutmadan söyleyeyim, etrafta menekşe şekerlemesi gözümüze çarpmadı, dolayısıyla onun da tadılması başka bir bahara kaldı.

Ancak... Demel'de herhangi birşeyin tadına bakmamızı engelleyen sıcak bizleri Viyana'da kaldığımız süre boyunca Oberlaa'ya en az üç kez gitmekten alıkoyamadı! Tuhaf (ki bazılarını blogu başından beri takip edenler iyi bilirler) takıntılarımdan biri de gittiğim restaurant ya da 'café'lerde genellikle aynı şeyleri yemem. Nerede kaldı maceracı ruhun demeyin, ne yapayım ben de böyleyim işte. Konunun nereye bağlanacağı yeterince belli oldu artık sanırım. Evet! Diğer masalara giden birbirinden güzel pastalarda gözüm kalsa da Oberlaa'ya her gittiğimizde o muhteşem Schoko-Mousse Torte'yi denizden çıkarken paparazzilere selülitli yakalanma pahasına cesurca lüplettim. Bu arada fotoğraftan da anlaşılacağı üzere bu sezonun teması LaaKronen dedikleri bildiğimiz makaron. Vitrin süslemelerinden, kağıt poşetlerine kadar her yer makaronlarla kaplanmıştı.

Oralara kadar gitmişken Sacher torte yenmeden dönülmez dediler, biz de gittik, gördük ve yedik. Peki sevdik mi? Diğerlerini bilemeyeceğim, ama itiraf edeyim ben pek sevmedim bu meşhur pastayı. Belki uzun süredir yapılan rejimin de etkisiyle bana ağır geldi biraz. Nerede Schoko-Mousse tortenin köpük köpük ferahlığı, nerede tadını hafifletmesi için yanında çırpılmış taze krema (hesap edin ağırlığını!) ile servis edilen Sacher torte. Ama yemesek hem ona ayıp olacaktı, hem de bizim aklımız kalacaktı. Ayrıca amaç sadece pasta yemek değil 'café'lerin havasını koklayabilmek. O anlamda Café Sacher son derece keyifli bir yerdi. İyi ki gitmişiz.

Parlamento Binası'na yakın olmasından dolayı bürokratların dahi yanlarında korumaları olmaksızın geldikleri söylenen Sluka gerek atmosferi, gerekse yiyeceklerinin baş döndüren çeşidiyle sadece aklımın değil, kalbimin de önemli bir bölümünü fethetti!!! Kolajda önce tamamı, sonra yarısı görünen son derece hafif, köpüğümsü bir kremanın üzerine özenle yerleştirilmiş likapalı (nam-ı diğer Blueberry) turtanın tadı unutulacak gibi değil. İnsanın canı herşeyin tadına bakmak istiyor ama anlaşılan o ki neyi seçmiş olursanız olun, asla pişman olmuyorsunuz.

Bugünlük tatlı olayına noktayı yaz aylarının vazgeçilmez tatlısı, serin serin dondurmayla mı koysam ne yapsam? Ama bu bildiğimiz dondurmadan çok farklı bir tat. Ortasında kayısı marmelatı var! Daha doğrusu orijinali kayısı marmelatının etrafına vanilyalı dondurma kaplanması suretiyle yapılmış dondurma topları olan "Marillenknödel"miş (Austrian Apricot Dumplings). Sonra bakmışlar insanlar sevmiş, kayısı dışında farklı alternatifler de yapmışlar. Ama en çok tanınanı yine de ilk reçete olan kayısı marmelatlısı. Bu farklı dondurmanın da arasında bulunduğu farklı çeşitte dondurma ve kupları yemek için gitmeniz gereken adres ise Tichy Eissalon, yani Tichy Dondurmacısı.

Hep tatlı-pasta yemedik tabii ki, ama bende yazacak güç kalmadı. İlk fırsatta diğer tatlardan da bahsederim artık. Keyifli bir hafta ve çabuk atlatılacak bir Pazartesi olsun hepimiz için.

Meraklısına not: Hayır bu kadar yemeğe kilo almamayı başardım. Tartıdan inince kendimi tebrik ettim. Aferin bana!

Yoksa Siz Hala Simpsonlaştıramadıklarımızdan Mısınız?

2007-07-27T20:17:00.000+03:00

TD'cim başlatmış, Mrl'cim de onu takip etmiş. Bu durumda bana da aile fotoğrafında (TD'cimin son procesi, yazısını dikkatli okuyun lütfen, ve fotoğraflarınızı yollamayı ihmal etmeyin) ön sıralarda yer kapmak için elimi çabuk tutmak ve Simpsonlaştırılmak için belirtilen adrese koşa kşa gitmekten başka çare kalmamıştı. Hemen süslenip püslenip objektifin karşısına geçtim veee...

Bir de yakından bakın bakalım. Nasılım?

Güzel bir haftasonu ve onu takip edecek nice güzel hafta sonlarına.

P.S. Yeme-içme yazısı tamamlanmak üzere. Pazartesi sabahı merakla beklenen o nefis mi nefis, aynı zamanda da rejim bozduran, insanı yoldan çıkartan tatların ayrıntıları karşınızda olacak. Ben önceden söylemiş olayım da sonra ben de TD'cim gibi "Hain" damgası yemeyeyim!

Sndrfknella Müzede

2007-07-19T15:00:00.000+03:00

Oldukça uzun sayılabilecek bir tatili bir de dolu dolu geçirince tek bir yazıyla özetlemenin çok da mümkün olamayacağını anlayıp kendi mini dizimi oluşturmaya karar verdim.

Gloriette / Schönbrunn Sarayı

Önce kültür efendim. Öyle bir şehir ki Viyana, her yanından tarih fışkırıyor. Bir nevi açıkhava müzesi adeta. Viyanalılarsa bu durumu o kadar kanuksamışlar ki, gündelik koşu yolları bimnemkaç yüzyıllık sarayların bahçeleri. Soluklanmak için oturdukları banklar asırlık ağaçların gölgesinde sıralanmış. Eh bu kültür şehrinin göbeğindeyken de sadece binalara bakmak, parklarda oturmak olmaz diyip ufak çaplı müze ziyaretleri yapıldı.

Biraz ayıp olacak ama ben modern sanattan pek hazetmem. Bu yüzden MQ'daki Modern Sanatlar Müzesi'ni (MUMOK) bu seferlik es geçip Leopold Museum'u ziyaret ederek Viyana Müzeleri turunu başlattım. Kolo Moser'in yaratıcılığı ve eserlerinden o kadar etkilendim ki fırsatım olsaydı (ya da 9 Kasım'a kadar yolum bir daha Viyana'ya bir şekilde düşecek olursa) bir daha gezmek ve her bir eseri tek tek ve uzun uzun yeniden incelemek isterdim. Fırsatınız olursa mutlaka siz de gidin derim. Hiç bir müzeyi gemeseniz bile MQ bulunmaktan keyif alacağınız bir mini meydan aslında. Eğer hava güzelse, sizin de keyfiniz yerindeyse alın içeceklerinizi (biz buz gibi birayı tercih etmiştik mesela) oturun banklara, ya da uzanın modern formlu "Josephine"imsilere çıkarın keyfini cıvıl cıvıl meydanın.

Belvedere Sarayı

Moser'in eserlerinden sonra beni en çok etkileyen şeyler ise Klimt'in o çok ünlü tablolarının orijinallerini görebilmekti. Gerçi Leopold Museum'da 3-4 tane tablosu sergilenmekte olsa da Gustav Klimt'in büyüleyici tabloları Belvedere Sarayı'nın sabit koleksiyonu ile ziyaretçileri mest ediyor. En azından Judith (1901) ve The Kiss (1907-1908)'i gördüğümde heyecandan nefesim kesildi, öldüğü sene (1918) başladığı ama bir türlü tamamlayamadığı tablosunu gördüğümde ise ciddi ciddi üzüldüm, içim bir tuhaf oldu. Sadece Klimt değil tabii, Franz Matsch, Renoir, Monet ve Ferdinand Gerard Waldmüller gibi daha bir çok ressamın eserlerini oldukça etkileyici buldum. Bu arada yaka kartlarından sanat tarihi öğrencisi olduklarını tahmin ettiğim iki Rus genç kız fotoğraf çekiminin yasak olduğu müzenin girişinden itibaren çeşitli tabelalarla insanın gözüne sokulmasına rağmen son derece arabesk hamlelerle bir çok tablonun fotoğrafını şakır şakır çektiler. En son The Kiss'i önce fotoğraf makinasıyla gizlice çekmeye, ben kötü kötü bakmaya başlayınca cep telefonlarıyla çekmeye çalışırken nihayet güvenlik görevlisinin olayı fark etmesi ve uyarılarıyla o salondan ayrıldılar. Biz yapsak "Görgüsüz Türk" damgasını yiyiverirdik alimallah! İşin trajik yanı sanat tarihi öğrenclerinin flaşlı fotoğraf çekiminin bu paha biçilmez tablolara zarar vereceğini bilmelerine rağmen inatla kameralarına saldırmaları, ve güvenlik görevlilerinin de bu hamleleri bir türlü fark edemeyişiydi.

Kunsthistorisches Museum

Son olarak Kunsthistorisches Museum yani, Türkçe mealiyle Sanat Tarihi Müzesi'ne gittim. Ne bahtsızlıktır ki bu müzeyi tek başıma gezmek zorunda kaldım ve olur a ileride yeniden bloguma düşmesi muhtemel "ebe-sobe"lerde sorulabilecek muhtemel "Asla yapmam dediğiniz meslek nedir?" sorusuna yeni bir cevap buldum!!! Ben asla bu kadar kasvetli bir ortamda çalışamaz, hele de müze görevlisi asla olamazmışım onu anladım.

Kunsthistorisches Museum

Kısaca özetlemek gerekirse, giriş katında yer alan Collection of Greek and Roman Antiquities ve Egyptian and Near Eastern Collection bölümlerinde, özellikle Antik Yunan ve Roma Koleksiyonu'nda özel ışıklandırma ile asker gibi sıralanmış ürkütücü büstler ve Mısır Koleksiyonu'ndaki mumyalar ödümü patlattı!!! Çantamı binlerce yıllık eserlere çarpıp düşürme ve zedeleme riskini de göze alarak neredeyse koşarak gezdim mi, arkama bakmadan kaçtım mı bilemedim! Rubens, Rembrandt (ki Night Watch dahil olmak üzere bir çok tablosunu Rijksmuseum'da gördükten sonra buradakiler o kadar da etkileyici gelmedi doğrusunu söylemek gerekirse), Velazquez ama en çok da Peter Bruegel the Elder'ın eserlerini beğendim. Tablolar biraz kasvetli ve iç karartıcı olmakla beraber bina çok etkileyici ve bayağı da büyük, dolayısıyla yorucuydu da.

Schönbrunn Sarayı

Schönbrunn Sarayı'nı son güne bırakmakla hem iyi hem kötü yapmışız çünkü çok sıcak bir gün olduğu için ancak 19:00 civarı dışarıya çıkabildiğimizden sarayın içini görebilmek mümkün olmadı. Ancak o muhteşem peyzaj düzenlemesiyle halı gibi dokunmuş kocaman bahçesi ve ışıl ışıl Gloriette'in güzel mi güzel fotoğraflarını çekebilecek ışığı yakalamış olduk. Bahçe oldukça büyük ve içerisinde Japon Bahçesi'nden tutun da zamanında, ve sanırım hala, palmiye dahil olmak üzere çeşitli tropikal bitkilerin yetiştirildiği ve ilginç mimarisiyle etkileyici bir nevi sera olan Palmenhause'a kadar bir çok ayrıntı ihmal edilmemiş. Aklımın pandalarda kaldığı ve yine sıcak nedeniyle gezemediğimiz Hayvanat Bahçe'si oldukça meşhurmuş. Bir dahaki sefere artık.

Palmenhaus

Bu daha başlangıç... daha sırada yeme-içme olayları ve genel gözlem var. En kısa zamanda (en kısa zamanı değişkendir efendim. 3 ayın yanında 8-10 günün lafı mı olur mesela???) serinin diğer yazılarını da eklemeye çalışacağım. Ama bu sıcak insanda yazma şevki ve zevki bırakmıyor.

Çok güzel bir haftasonu geçirmenizi diliyorum. Bir de Pazar günü oyunuzu kullanmayı ihmal etmeyin, olur mu?

Bana Müsaade

2007-07-06T18:58:00.000+03:00

Sıcaklar fena çarptı çarpmasına da yolculuk hazırlıkları da yapmak lazım. Sabah işe gidiyorum, dönüşte alınması gerekenleri alıp, yapılması gerekenleri yapmaya çalışıyorum. Çalışıyorum çünkü aynı zamanda, sanırım, kişilik bölünmesi yaşayan hava durumunun azizliğine uğradığımdan geçmeyen baş ağrılarıyla mücadele halindeyim.

Aslında hazırlıklar bitti sayılır, hatta bavulumu topladığım anda hazırlıklarım bitmiş olacak. Kısaca panik yapmaya gerek yok. Tatilimizin bir bölümünü Avrupa'da geçirmeye karar verdiğimiz arkadaşlarımın görmek istediği yerlerden en birincisi Viyana olunca ve bir "Before Sunrise" fanatiği olan bendenizin filmin çekildiği her bir yeri canlı canlı görmek isteği depreşince ben de oyumu Viyana'dan yana kullandım. Kısaca gezimizin başlangıç noktası Viyana, ama hep orada mı kalırız yoksa yakın başka diyarlara da kısa kaçamaklar yapar mıyız şimdiden bilemiyorum. Gidince karar verilecek artık.

Viyana'ya gidince görülecek yerler ve yapılacaklar konusunda dersimizi çalışırken TD'cimden de yardım istedik. Bugün bir "Viyana Rehberi" hazırlayıp bloguna koymuş sağolsun. Sıraladığı her maddeyi gerçekleştirmek 1 hafta için çok da gerçekçi görünmüyor. Zaten kendisi de "...bunlari yaptiysaniz herhalde 1 aydir Viyana´dasiniz demektir, baska bir söylemeye gerek yok size," demiş. Blogdünyası'nın Viyana temsilcisi TD'cim diyorsa vardır bir bildiği.

Ben ufaktan bavulumu toplamaya gitsem iyi olacak gibi. Bakalım her tatilde başıma gelen "yanıma aldığım kıyafetlerin sadece 3'te 1'ini kullanıp diğerlerini kat izleri bile bozulmadan geri getirme"nin bacağı bu tatilde kırılabilecek mi! Hiç akıllanmıyorum hiç. Umarım bagaj fazlasından fark ödemem.

Son olarak yazılarını çektiği birbirinden güzel fotoğraflarla daha da bir anlamlı kılmayı başaran Dilara'ya nasıl imrendiğimi anlatamam. Hele Prag fotoğraflarını gördükten sonra insanın biryerlerde turist olası ve bol bol fotoğraf çekesi geliyor! Eh hazır yarından itibaren bir haftalık "turist" mertebesine erme imkanı elime geçmişken ben de birkaç tane fotoğraf çekmeyi planlamakla birlikte haddimi de biliyorum. Ve de makinamın kapasitesini. Eğer düzgün bir iki fotoğraf çıkarsa buraya da ekleyebilirim. Bakalım, hep birlikte göreceğiz.

Dilara'nın kulaklarını çınlatmışken daha önce de bahsettiğim minicik hediyemi de vereyim bari. Nedenini bilememekle birlikte her dinlediğimde bana Dilara'yı hatırlatan bu parça ona gitsin. Özellikle de,

"This is the beginning of your day
Life is more intricate than it seems
Always be yourself along the way
Living through the spirit of your dreams

Beautiful girl
Won't you be my inspiration?" bölümü.

Haftaya görüşmek üzere.

Zihni Sinir Proceler 1

2007-07-02T02:40:00.000+03:00

Master yaptığım dönemlerde yurt odamı dünyanın en komik kadınlarından biri olan M. ile paylaşıyordum. O şimdi Ankara'da yaşadığı için istediğimiz kadar sık görüşemesek de bir araya geldiğimizde hala çok güzel zaman geçiriyor ve bol bol gülüyoruz.

Master programımız oldukça yoğun olduğundan özellikle ilk bir kaç hafta hayatımızn en asosyal zamanını yaşamış olduğumuzu bir akşamüzeri kafa dağıtmak için aldığımız Hafta Sonu gazetesinin baş sayfasında hafif efemine fotoğrafını görüp de cinsel tercihini farklı yönde kullanmaya karar verdiğini düşünüp şaşırdığımız Cem Özer'in aslında Cem Özer değil de Yılmaz Morgül olduğunu öğrendiğimizde anlamıştık. Hatırlar mısınız bilmem ama o sıralar ağlayan adam olarak ünlenmiş olup, o gün bu gündür ağlamaya sevdalı bir kişilik olarak televizyon ekranlarında arz-ı endam eylemeye devam etmektedir. Halimizin acıklılığını gözünüzün önüne getirebildiyseniz eğer, asosyallik derken neyi kastettiğimi de gayet iyi anlamışsınızdır sanırım.

İşte bu ilim aşkıyla yanıp tutuşurken ve eğer 02:00'de uyumak üzere yatağımıza girerken "Acaba bir ödevi yapmayı unuttum mu?" paranoyası yaşayıp, normal koşullarda en erken 03:30-04:00 gibi uyuyabilmeyi başarabildiğimiz kısıtlı zamanımızın çoğunu da bilim irfan yuvası 4 metrekare yurt odasında geçirdiğimizden, bir de üstüne üstlük o zamanlar ikimiz de bilgisayar özürlüyken haliyle (!!!) en büyük kabusumuz yorgunluktan uyuyakalıp kafamızın klavyeye düşmesi ve o ana kadar yazdığımız her şeyin bir anda silinmesiydi. Yazıcıya yapılan yanlış bir bağlantı sonucu tezin ilk 3 bölümümün çıktısını çeşitli renk ve biçimlerde suratlar olarak almayı başarabilmiş iki kafadardan bahsediyoruz, ki bu suratları çıkartmayı becerenin hangimiz olduğunu açıklamaya hiiiiç niyetim yok, durumun vahameti, ve korkumuzun büyüklüğünü hesabedin!

Yine 3 saat uykuyla bimnemkaçıncı kahveden sonra dik tutmaya çalıştığımız kafalarımızla çıkır çıkır yeni bir ödev hazırlarken "Buldum M.," dedim, "buldum! Artık uyuyakalıp tezi silme korkusuna son," diye sloganımı da patlattım arkasından. Hemen başladım icadımı anlatmaya. Aslında olay basitti. Klavye ebatlarında ama çok hafif bir malzemeden, ortasında burnumuzun gireceği kadar bir delik bulunan, 4-5 cm. yüksekliğinde bir nevi klavye kapağı yaptırıp lastikle kafamıza tutturacaktık! Uyuyup kafamızın klavyeye düşmesi halinde bile kapak kafamızın herhangi bir tuşa değerek tezimize zarar vermesine engel olacaktı! Kendimizi klavye kapaklarını giymiş olarak hayal ettik, çok ama çok güldük sonra da uyuya kalıp kafamız klavyeye düşer de yazdıklarımız silinir korkusuyla birer kahve daha içip çalışmaya devam ettik.

Aslında daha yazlık "proceler" vardı anlatmak istediğim, ama giriş uzun oldu, ben de daha fazla uzatmak istemedim. En kısa zamanda sıcağa karşı buzlu önlem ve dut ağacı procelerimi de paylaşmayı düşünüyorum buradan. Cem Yılmaz'ın Türk Mucitler'in finalinde dediği gibi: "Tüm icatları denemek lazım. Çalışmasalar bile anı olur, fena mı?" Bizim pek de güzel, çok da güzel bir sürü anımız oldu M.'cimle. Gülerken burnumuzdan kahve, kola, mırra (hem de Ankara'nın göbeğinde) vs. püskürttüğümüz bile oldu. Belli mi olur? Belki başkalarına da anı malzemesi olur işte...

İyi haftalar olsun, keyfiniz daim olsun.

Dikkat Dikkat

2007-06-20T10:47:00.000+03:00

Çarşamba'nın bir suçu yok. Ben sabırsızım sadece. Bir an önce Cuma olsun istiyorum. Yok yok birşeyler içmeye gitmek için de değil. Bu Cuma gelince haftaya Cuma gelse bir an evvel diye dua etmeye başlarım kesin. Sonra da öbür Cuma. Sonra belki bir süre zaman dursun isterim. Kim bilir?

Ha bu arada bu ayın 24'ü benim doğum günüm. Özel günleri sevmem pek aslında. Yılbaşlarından hiç hazetmem mesela. Ama doğum günleri, ah doğum günleri... Şımarırım ben her sene Haziran 24'üne geldiğinde. Bir de şımartılmak isterim, ona göre...

Son bir kaç yıldır doğum günlerimi çeşitli yerlerde; önce yeni evli ve çocuksuz bir çift, şimdilerde dünyalar güzeli ilk gözağrım, Sarı Şekerim Z.'nin annesi G. ve babası M. ama her seferinde "İyi ki varsınız," dediğim ve hiç birşeye değişmeyeceğim, iyi günde bol bol bulunanlardan değil (ki yanlış anlaşılmasın o kadar çok iyi günü de beraber geçirdik ki), kötü günlerde hep yanınızda olacak cinsten nesli tükenen dostlarıma hayatımda var oldukları için teşekkür etmek ve aslında ne kadar şanslı olduğumu sizlerle de paylaşmak istedim.

Dedim ya, şımarırım ben yılın bu zamanları. Bu sene biraz erken başladı, vardır bir hikmeti.

Pazartesi Motivasyonu

2007-06-18T09:11:00.000+03:00

Şarkının fikir annesi sevgili İpek bu arada :)

Pazartesi sabahlarının suratsız ve mahmur insanları! Uyanın artık! Kahve, çay, bitki çayı, ıvır çayı, zıvır kahvesi, ne içmek istiyorsanız için lütfen. Ve:

Bu satırları işyerinizdeki ekrandan okuyorsanız kendi kendinize; eğer yalnızsanız içinizden, yok benim tuhaflıklarıma çoktan alıştı mesai arkadaşlarım diyorsanız dışınızdan en az üç kere: "Ne mutlu ki gidebilecek bir işim var," diyin.

Bu satırları evinizdeki ekrandan okuyorsanız o zaman da az üç kez olmak koşuluyla "Öyle ya da böyle, büyük ya da küçük, sevdiğim ya da daha iyisini istediğim ama sonuçta başımı sokabileceğim bir yuvam olduğu için gerçekten şanslıyım," diyerek her köşesinin keyfini sürün evinizin.

Tatilde olduğunuz halde Pazartesi sabahı bu yazıyı okuyabiliyorsanız şayet, bugün en azından fotoğraftaki penguen kadar cesur olun ve bilgisayarınızın başından ayrılıp dışarıya atın kendinizi. Evet, yapabilirsiniz. "Yapabilirim, yapabilirim, yapabilirim." Azıcık cesaret.

Güzel bir hafta olsun, kalbiniz neşeyle dolsun.

Not: Aslında başka bir yazı yayınlayacaktım, ama sabah işe gelirken gördüğüm asık suratlar sonrası bu yazı çıkıverdi. İş yerinden yayınlanınca da şarkı eklemesi akşama kaldı.

Hayat yanımızdan geçip giderse...

2007-06-12T11:56:00.000+03:00

Ya günler çok yoğun geçiyor ya da benim bu aralar pek yazasım yok. Yorumlara bile adam akıllı cevap yazamadım ne zamandır. Diğer blogları da pek takip edemez oldum. Ama bugün tesadüfen karşıma çıkan aşağıdaki yazıyı buraya eklemek istedim.

Aslında hakkında söylenebilecek o kadar çok şey varken, insanı hiç bir şey söylemek zorunda bırakmadan sadece okumaya ve düşünmeye yönlendirebilmesi bile Murathan Mungan'ı benim gözümde bir Aziz yapıveriyor. Fazla söze gerek yok, Aziz Mungan yazmış yazacağını zaten:

Aşk bir fırsattır

Ya biz binde bir karşımıza çıkan dostluk, arkadaşlık, sevgililik fırsatlarını ne yapıyoruz? Aksam üstünün bir saatinde yorgun gövdemizi yaslayıp mırıl mırıl konuşabileceğimiz, omuzumuza dolanan bir kolun, başımızı yaslayabileceğimiz bir omuzun, belimizi kavrayan bir elin, uzun yollara dayanıklı aşkların sahibi karşımıza çıktığında tanıyabiliyor muyuz onu, değerini biliyor, biricikliğini, benzersizliğini anlayabiliyor muyuz?

Yoksa hayatı sonsuz, fırsatları sayısız sanıp kendimizi hep ileride bir gün karşılaşacağımızı sandığımız bir başkasına, bir yenisine ertelerken hayat yanımızdan geçip gidiyor mu?

Karşımıza zamansız çıkmış insanları yolumuzun dışına sürerken bir gün geri dönüp onu deliler gibi arayacağımızı hiç hesaba katıyor muyuz? Hayat her zaman cömert davranmaz bize, tersine çoğu kez zalimdir, her zaman aynı fırsatları sunmaz, toyluk zamanlarını ödetir. Hoyratça kullandığımız arkadaşlıkların, eskitilmeden yıprattığımız dostlukların, savurganca harcadığımız aşkların hazin hatırasıyla yapayalnız kalırız bir gün. Bir akşamüstü yanımızda kimse olmaz, ya da olanlar olması gerekenler değildir. Yıldızların bizim için parladığını göremeyen gözlerimiz, gün gelir hayatımızdan kayan yıldızların gömüldüğü maziye kilitlenir.

Kedilerin özel bir anini yakalamak gibidir kendi hayatımızdaki olağanüstü anları ve olağanüstü kişileri yakalamak. Bazılarının gelecekte sandıkları "bir gün" geçmişte kalmıştır oysa; hani su karşıdan karşıya geçerken, trafik ışıklarında rastladığımız, omuzunuzun üzerinden söyle bir baktığınız sonra da boşverip "nasıl olsa ileride bir gün tekrar karşıma çıkar," dediğinizdir. Oysa tam da o gün bu zalim şehri terketmiştir o, boş yere bu sokaklarda aranırsınız...

murathan mungan

İpeeeeek bak ne buldum...

2007-06-05T22:13:00.000+03:00

Hemen hemen her gün merakla blogunu kontrol ettiğim, "Eğer o diyorsa doğrudur," diyecek kadar damak zevkine inandığım ve güvendiğim, şimdilik yüzyüze gelememiş olsak da bende yorumları ve yazdıklarıyla bir şekilde sanki uzun zamandır tanıdığım hissi uyandıran sevgili İpek, nam-ı diğer Acemi Aşçı'nın aslında pek usta aşçısı İpek'cim Nisan 2007'de "Vazgeçemediklerim ve Çocukluk Kahramanlarım" başlıklı bir yazı yayınlamıştı.

Çocukluğumuza dair o kadar çok ortak noktamız vardı ki, benzer bir yazı yazmam istense büyük olasılıkla aşağı yukarı aynı şeyleri yazardım ben de. Hem zaten aksesuarlarıyla minik İpek'i deli eden bu Barbie geçirdiğim sıradan bir çocuk hastalığından sonra geçmiş olsun hediyesi olarak geldiğinde benim de aklımı yerinden oynatmıştı zamanında. Sadece beni çıldırtmakla kalmayıp yumuşak ayaklarıyla şu anda adını hatırlayamadığım bir başka çocukluk arkadaşımın merakını da uyandırmış olmalı ki, ısırıp koparıvermişti ayaklarının uçlarını. Çok üzülmüştüm, çok ağlamıştım.

Kim bilir ne çok kez oynadım güzel bebeğimle. Kim bilir nerelere giderken yanımda götürdüm, ne hayaller kurdum onunla oyunlar oynarken. Hatırlayamadığım neler vardı onunla ilgili kim bilir ama asla unutamadığım şey ise ucu fırfırlı uzun eteğiydi. Geçenlerde bir mağazanın önünden geçerken görünce alacalı bulacalı, uzun ve fırfırlı o eteği dayanamadım ve İpek'ciğimin kulaklarını çınlata çınlata aldım hemen.

Artık büyük bir keyifle her fırsatta giyiyorum sevgili eteğimi. Her giydiğimde mutlaka İpekciğimin kulaklarını çınlatarak hem de. Ey blog dünyası, sen nelere kadirsin!

Not: Barbie'min eteğini çok kısa bir süre önce evde biryerlerde görmüş. Gittiğimde bulabilirsem onun fotoğrafını da eklerim.

First Time Ever I saw Your Face

2007-06-04T23:34:00.000+03:00

"Botox mu yaptırdın sen?" "Yoo... sadece gerginim." "Hmm."

2007-05-30T19:13:00.000+03:00

Gerçekten gerginim. Eve veteriner geleceği zaman acaip geriliyorum ben. 2 tane veterinerimiz var. Önceleri tekti. Yani kedi sayısı artmadan önce ya da diğer bir deyişle Rıfkı evin tek hakimiyken güzel bir veteriner kliniğine gidiyorduk beraberce. Her gidişimiz ayrı bir macera oluyor, taksi bulacağımız noktaya kadar yaptığımız her yürüyüş bir çeşit kısa metraj "aksiyon/komedi" filmine dönüşüveriyordu. Taşıdığım şeyin, kutusu içinde asabi bir kedi olduğunu benim bilmemin, Rıfkı'nın kendini kutunun içinde hangi canlı olduğu anlaşılamayacak kadar acaip sesler çıkartırken sağa sola atmasıyla bizi gören sade vatandaşın aklında "Taşıma kutusuyla tuhaf canlıyı nakletmeye hazırlanan şüpheli şahıs köşeyi döndü pıh pıh," tarzı anons yapma isteği uyandırmasını azaltmadığına emindim. Vatandaşa aksiyon, gözlerindeki korkuyla karışık şüpheyle bakan ifadeyi gören benim için komedi.

Bundan iyisi can sağlığıydı, can sağlığı olmasına da hayatımıza Bayan S.'nin bütün işvesi ve cilvesiyle girivermesiyle bizim veteriner ziyaretleri benim için ciddi işkenceye dönüşmeye başladı. Balık etli bir hanım olan Bayan S. ve iri kıyım Rıfkı'yı aynı kutuya koyup tek seferde veterinere ulaşamayınca "Karşıya geçmeniz lazım, ama kayık her seferinde sadece 1 kişiyi taşıyabiliyor. Sizin ise bir kuzunuz var ve işin kötüsü karşı kıyıda bir kurt ağzı sulanarak sizi beklemekte," kıvamında "akıl oyunları"na dönüşünce daha akıllı olup veterineri eve çağırmaya karar verdim. Bizim kliniğin veterineri değil ama başka bir veteriner hekim bulduk böylece.

Görüp görebileceğiniz en renkli veteriner kendisi. Ancak bu renkliliği Rıfkı'nın ciddi bir travma geçirmesine, eve gelen herkese veteriner muamelesi yapmasına ve saatlerce en olmadık dolap üstlerinde orada olduğunu sadece kulağının ucundan anlayabileceğim kadar iyi saklanmasına yol açtı. Ben de oğluşuma civarın en hafif elli, kedisever ve komik dişi veterinerini buldum. Sevdiler birbirlerini, ama Ö. şımarmasın diye Rıfkı pek belli etmemeye çalışıyor hislerini. Ben anlıyorum ama 6 yıllık bir kedi annesi olarak.

Bugün de elinde ağı (Sarı hala vahşi) tombiş vücuduyla oflaya poflaya geldi renkli veterinerimiz. Kızların aşı zamanı gelmiş de geçiyordu. Ama dedim ya, başıma gelecekleri bildiğimden erteleyebileceğim kadar ertelemiştim gelişini, ama kaçış yok. Binbir macerayla aşı eylemleri gerçekleşti, ama kendimi "Bu kıpkırmızı elmanın tadına bakmak istemezmisin," diye Pamuk Prenses'i kandıran kötü kalpli cadı gibi hissettim sonradan. Ortaya çıkmaları için en sevdikleri oyuncaklarını (ki kendisi son derece ilkel bir icat olup sadece plastik bir borunun ucuna bağlanmış kalın iptir, pek bir hoplayıp zıplar hatta etrafında dolaşıp "miiiii oyna benimle miiiii" bile der Bayan S.) bile alet ettim amacıma ulaşmak için. Vicdanım sızlıyor, ama yapacak bir şey yok!

Bu arada işin komik tarafı, Rıflı kapalı balkonda kutuların üzerindeki tahtında günün yorgunluğunu atarken veterinerimiz gelmeden kapısını kapattım ve özellikle de gittikten bir süre sonra açtım kapıyı. Korkunca bacakları kısalır sanki Rıfkı'nın, "Sürün" pozisyonu alır ve yoluna hızlı hızlı devam eder. Sürünerek epeyca kokladı etrafı ve büyük ihtimalle "Unuttu beni annem balkonda, yırttım bu sefer, heheheyyyyt," dedi içinden. Olsun varsın öyle sansın da mutlu olsun oğluşum.

Rıfkı: Hala veterinere giderken tuhaf sesler çıkartıyor. Ama durumu kabullenmiş olmalı ki taşıma kutusunun içinde eskisi kadar çok bir o yana bir bu yana fırlatmıyor kendisini.

Bayan S.: Hayatına bıraktığı noktadan devam ediyor. Hala obur, hala kuru mamayı anımsatan her şeyi hapur hupur yiyor.

Sarı: Henüz ehlileşmedi, hala vahşi, hala tıslıyor.

Ben: Pelte gibiyim, yapmam gereken milyonlarca iş var ve ben burada yazı yazıyorum.

"Sen bunları bilemeyecek kadar küçüksün yavrum!" "Nasıl yani?"

2007-05-28T15:18:00.000+03:00

Bilinçsizce uzanmıştı oysa elim. Kimseyi kızdırmak, üzmek ya da mutsuz etmek istememiştim. Tek istediğim de hanımelinin mis gibi kokusunu derin derin içime çekebilmek için bir dalı burnuma yaklaştırmaktı. Havada kalakaldı kolum. Gözlerinde adeta şimşek çakıyordu. Birşey söyleyemesin diye aceleyle kolumu indirdim ve hızlı adımlarla uzaklaşırken o beni gözleriyle takip etmeye devam etti. Sanki kızamadığı için öfkesi daha da bir artmıştı. Ama zaten çoğunlukla olan da bu değil miydi?

Bugün eve dönerken oturduğu apartmanın bahçesine konmuş plastik sandalyede tek başına oturan asık suratlı yaşlı bey sayesinde uzun zamandır aradığım cevaplardan birini buldum sanki. Genelleme yapmaktan hiç hoşlanmam, o yüzden "Hepsinde olmasa da yaşlı insanların çoğunda ilginç bir şekilde ortak özellikler halini alan huzursuzluk, mutsuzluk ve bol bol da huysuzluğun kaynağı neydi acaba?" diye düşünürdüm etrafımda gittikçe pamuk yumuşaklığından demir katılığına terfi etmiş şahısların sayısının arttığını fark ettiğimden beri. İnsanın beyninde "Sen artık yaşlandın," diye bu ortak özellikleri tetikleyen bir mekanizma mı vardı yoksa?

Yok hayır, ne mekanizma, ne düğme, ne de sabit bir yaş. Dedim ya, galiba çoğu zaman olduğu gibi bütün sıkıntıların kaynağı yine insanın kendisiydi. Tatsız bir ifade olacak belki ama bence artık bazı şeyleri değiştirebilmek için "çok geç" noktasına gelip de "keşke"leri yaşamaya başladıysa beyniniz, işte o an zaten huysuz ve mutsuz bir ihtiyar olmuşsunuz demektir. O yaşa gelinceye kadar istediklerinizi değil de, üstlerinize biçilmiş hayatları yaşamışsanız eğer, huzursuz da olursunuz, mutsuz da. Hatta etrafınızda "çok geç" yaşına gelmemiş başka insanları gördükçe biraz da (belki de bolca) kıskançlıkla huysuzluğunuz da tavan yapabilir.

O yüzden yaşlı beyler ve hanımlar genellikle azarlarlar bizleri. Eskiden en ufacık şeyi isterken edilen ricalar artık yerine getirilmesi gereken emirlermiş gibi çıkar ağızlarından. Kendi fikrinizi söyleme hakkınız da çoktan elinizden alınmıştır; çünkü siz yapılabilecekleri henüz yapabileceğiniz yaştasınızdır.

Yıllar önce bir arkadaşım '80'ime gelip de şöyle bir dönüp geriye baktığımda "keşke"lerim ağır basıyorsa ben o koskoca 80 seneyi boşa yaşamışım demektir,' demişti. O zamanlar bana boyundan oldukça büyük bir laf etmiş gibi gelmişti. Ancak şimdi aslında ne kadar haklı olduğunu anlıyorum. Başkalarını tabii ki düşünmek ama onlar için değil, kendimiz için yaşamak lazım. Dolu dolu yaşamak, hayatın her anından keyif almak lazım. Kısacası "huysuz"lar yerine "tonton" büyüklerimizden feyz almak lazım.

Burada rahat rahat atıp tutuyor ama aslında büyük bir itirafta bulunmak istiyorum: Ben yaşlanmaktan değil ama huysuz bir yaşlı olmaktan korkuyorum! Ohh azıcık rahatladım.

Not: radioblog tekleyince ben de başka bir parçanın videosunu eklemeye karar verdim.

"Mutfakta biri mi var?" "Evet, bir mahsuru mu var?"

2007-05-24T20:16:00.000+03:00

Üniversiteden mezun olup iş başvurularına gelecek cevapları beklediğim aylar. Aylak aylak dolaşıp, bol bol mutfakta zaman geçirdiğim, o zamanlar sıkıldığım, şimdiyse imrenerek hatırladığım zamanlar.

Bir kaç alışıldık tarifi denedikten sonra artık daha önce denememiş olduklarıma geçmeye karar verdim. Fettuccine ile başladım bu tam 10 gün sürecek mutfak deneylerine. Çok canım istediği için mi, yoksa evde hiç kullanılmadan duran makarna açma/kesme makinesini kullanma sevdasından mı pek emin olamasam da ne yapıp edip fettuccineyi pişirecektim. O zaman şimdiki gibi bir "mouse tık"ı uzaklığında değil tabii ki reçeteler. E bizim evdeki yemek kitaplarında da böyle bir tarif yok. Peki sizce pes ettim mi sayın okur? Bravo iyi tanımışsınız bendenizi, kolay kolay pes etmem, özellikle konu yemek olursa! Allem ettim kallem ettim, yumurtalar ekledim, en sonunda hafif elastiki bir hamur elde ettim. Hamur kesme makinemizi de kullanıp aynı ende bir sürü şerit kestim ve sonrasında da bir güzel yuvarladım bu hamur şeritlerimi. Nasıl bir sos yaptığımı hatırlayamasam da kuş yuvası görünümündeki hamur şeritlerimin çok zor kuruduğunu gayet net hatırlıyorum.

Babamı "Sen hiç çalışmasan mı acaba?" noktasına getirecek kadar lezzetli yemek üretimi deneyleri daha önce de bahsettiğim gibi 10 gün sürdü. Sanırım, artık tadına baktığım yemeklerin çoğunu belli bir tarife bağlı kalmadan deneyebilme cesaretine kavuşmamda etkisi büyük bu 10 günlük zaman diliminin. Oldukça değişik yemekler denedim ve büyük finali son derece klasik bir seçim olan Ali Nazik ile yaptım. Geçenlerde Sanem'le konuşurken eklerim tarifini demiştim ama bir türlü fırsat bulamadım. Bakıyorum da lezzetli görünümlü patlıcanlar ortaya çıkmaya başlamış, o zaman tam zamanıdır artık bu pratik tarifi yazmanın.

Her zamanki gibi usta aşçıların affına sığınıyor ve başlıyorum herhangi bir ölçüsü olmayan şipşak Ali Nazik tarifine:

Patlıcanlar iyice yıkanır ve közlenir. Közlemek için fırın kullanılsa da benim tercihim yıllar önce bir marketten aldığım tabanı delikli emaye tenceremsi Közlemeç isimli icat. Komik bir icat ama gerçekten pratik, hem temizlemesi kolay hem de közlenen sebzeler çok daha lezzetli oluyor.

Közlenen patlıcanların kabukları dikkatlice soyulur ve isteğe göre soyulmuş patlıcanlar ya küçük parçalar halinde doğranır, ya da uzun uzun liflerine ayrılır, ki benim tercihim bu yönde.

Hazırlanan patlıcanların üzerine sarımsaklı yoğurt eklenir. Ben süzme yoğurdu daha çok yakıştırıyorum Ali Nazik'e.

Et olarak ben şişte kuşbaşı et tercih etsem de kavrulmuş kıyma ya da şişte küçük köftelerle servis edildiğine de şahit oldum.

Arzuya ya da etin yağ oranına bağlı olarak, eti eklemeden önce yoğurdun üzerine eritilmiş tereyağ eklenebilir.

Kendisi yeterince yoğun bir yemek olduğundan yanına limon-zeytinyağ soslu bir salata, ve arkasından hafif bir zeytinyağlı-mesela Ayşekadın-yemekle oldukça doyurucu bir öğün olacağını düşünüyorum. Üzerine taze elden taze pişmiş az şekerli bir Türk kahvesi de varsa hele, değmeyin keyfimize!

Not: Zamanlama azıcık önemli bu yemeği pişirirken. Üzerine ekleyeceğiniz etin pişme süresi ile patlıcanın üzerine sarımsaklı yoğurdu ekleme zamanı arasında çok zaman geçerse patlıcan tabanınız soğur ve yemeğinizin tadı kaçar benden söylemesi.

Istanbul Kazan, Biz Kepçe

2007-05-21T19:08:00.000+03:00

Bloggerlar buluşması ve dayanışması tam gaz devam ediyor! Geçen hafta da mr_turkish_delight, ya da blog dünyasında daha sık bilinen adıyla "My name is TD, Hain TD"si ile biraraya geldik.

TD'ciğimle bir gezdik bir gezdik. Uzun uzun yürüdük, küçük ve keyifli molalar verdik, bol bol sohbet ettik. Anlatması zor ama, kısaca, sanki çok uzun zamandır birbirimizi tanıyormuşuz da kısa bir süre önce ayrı şehirlere taşınmışız ve yeniden karşılaşmışız gibi bir duygu işte.

Fotoğraflar çektik, benim çektiklerim kedi bıyığı görünümünde oltalar,

TD ustanın çektikleri ise sanatsal oltalar oldu!

Bu arada ben meğer Istanbul'da yaşamıyormuşum bunca zamandır. Ta uzaklardan nasıl da biliyor her biryeri inanamazsınız. Sayesinde bir sürü yeni yer keşfettim ve sık sık gidilecekler listeme ekledim.

Bugün evine dönüş vakti geldi ve şu saatlerde uçuyor olması lazım. Eh, ne diyelim... Güle güle git TD'cim. Ama yine gel, çabuk gel...

Bu mudur?

2007-05-19T21:06:00.000+03:00

Kapalı ve iç karartan havaya ve en az 2 hafta daha benimle kalması gerektiği halde bugün apar topar evine dönmek zorunda kalan annemin arkasından yaşadığım keyifsizliği yenmek için 2 dakika mesafedeki bakkaldan alınacak bir kutu(cuk!!!) dondurmayı almamak için direniyor, hatta inadına üst üste Nil'ciğimi dinliyoooor, dinliyooooor, dinliyorum. Başka canı sıkılan varsa o da dinlesin de dinlesin dup de de dup. Budur yani!

Çamaşır Asıyorum, Asıyorsun, Asıyorlar

2007-05-18T12:24:00.000+03:00

Benim için yazın gelişinin iki müjdecisi var: havadaki mis gibi çiçek kokusu ve balkona asılan çamaşırların şaşırtıcı kuruma hızı. Çamaşırın hızlı kuruması yumuşatıcının kokusunun kalıcılığının artmasını sağlayıp beni daha da mutlu etse de, balkona çamaşır asmak kendi acaipliklerim yüzünden tam bir azaba dönüşüyor. Her yiğidin bir çamaşır yıkama şekli vardır, benimki hayatı en zorlaştırıcı cinsinden. Öyle herşey herşeyle yıkanamaz mesela. Mutfağı ilgilendiren kirliler birbirlerini beklerler, en azından, yarım programda yıkanabilecek miktara ulaşabilmek için. Aynı şekilde yüz havluları da iç çamaşırlarıyla eşleşemez. Renkliler konusundaysa tam bir Ku Klux Klan üyesi edasıyla renkleri ton ve nüanslarına göre ayrıştırıp, diğerlerinin yanına yanaşmalarına bile izin vermiyorum. Bunlar işin sıkıntılı kısmı değil tabii ki. Ömrünün çoğunu fabrikada banttan geçen radyonun vidasını sıkarak geçiren kadıncağız gibi, hiç düşünmeden, pıtır pıtır ezbere yapıyorum yıkama aşamasında yapılması gerekenleri.

Dolayısıyla azap kısmına henüz ulaşamadım, sakın yanlış anlaşılmasın. Daha yeni başlıyoruz! Birinci aşama bitti, geldik ikiye. Her renk grubunun ayrı ayrı sıvı ya da toz deterjanı gerekli miktarda ayarlayıp yumuşatıcıyı eklemek ikinci adımın en kolay kısmı. Ancak üçüncü ve son aşama olan çamaşırların asılması kısmı oldukça zorlayıcı olabiliyor. Yani Morkoyuncuğun düşündüğü gibi geceden kağıt üzerinde çamaşır asma şeması çıkarmasam da yıkanmış çamaşırları makinadan sepete çıkartırken yılların verdiği tecrübeyle hızlıca bir asma planı gözümün önünden geçiyor.

Mesela, 4 sıra ipe tamamı renklilerden oluşan 4 iç çamaşırı, 3 çift çorap, 6 t-shirt, 3 gömlek, 2 şort ve 1 pantolon asmamız gerekiyor diyelim. Unutmadan ekleyeyim, elimizde sarı, kırmızı, lacivert ve yeşil renklerde çamaşır mandallarımız var. Mandalların renklerinin belirtilme sebebi birazdan daha da netleşecek, azıcık sabır lütfen.

Önce şortlardan birini alıp en arkadaki ipin karşıdan bakınca en sağına -ve ta taaa- şortun rengine en uygun-biliyorum çok da normal değil-mandalla asıyorum. Böylece en arkadaki ipe en son asılacak olan iç çamaşırlarının yandan bakıldığında görülme riskini sıfıra indirmiş oluyorum. Araya iç çamaşırları, onların yanına çoraplar, ve en sona ikinci şortu asınca arka sırayı doldurmuş oluyoruz. Sormanız ayıp, tabii ki aynı gruba ait giysiler yanyana dizilecekler! T-shirtler yanyana, gömlekler yanyana, vs.

Ancak, biraz önce oluşması muhtemel minik şaşkınlık nidalarını en aza indirebilmek adına şöyle bir kısa giriş yaptığım acaipliklerin hası işte karşınızda. Yok benim yüreğim bundan fazla acaiplik kaldırmaz diyenlere şurayı tıklamalarını ve devamını okumamalarını tavsiye ediyorum. Astığım çamaşırın rengine göre mandal kullanıyorum ben. Yani, şortumuzun renginin lacivert ve kırmızı yoğunlukta olduğunu düşünelim. Elimizdeki mandal renkleri de sarı, kırmızı, lacivert ve yeşil. Olabilecek en uygun renkler lacivert ve kırmızı, değil mi? Yanıldınız, en azından her zaman değil efendim! Siyah-beyaz renklere gönül vermiş bir taraftar olarak bendenizin çamaşır asarken bile sarı ile lacivertin ve ya sarı ile kızmızının yanyana gelmesine tahammülüm yok. Bu durumda yapılabilecek şeylerin en mantıklısı o renklerde mandal almamak biliyorum, ama çamaşırlarda en az iz bırakan mandallar onlar olunca, ve de bu mandallar saydığım renklerde toplu halde paketlerde satılıyor olunca çok fazla seçeneğiniz olamıyor. Esas konuya dönmek gerekirse, kırmızı ve lacivert tonlarında bir şorta en uygun mandal rengi eğer yanına asılacak çamaşırın rengine bağlı olarak seçilecek mandal ile yukarıdaki kombinasyonları oluşturacak olursa araya tampon bölge olarak yeşil mandalları alıyorum. Sarı-yeşil-kırmızı-kırmızı-mavi-yeşil-sarı düzeniyle yerleşiyor benim çamaşırlar iplere.

Bunun bir aşama sonrası, her çamaşır türünün ayrı mandalının olması, ki geçenlerde duydum, varmış böyle vakalar, Sndrfknella yakalar. Yine de biliyorum, biliyorum... ben sizi çok iyi anlıyorum.

Sosyal Kelebek

2007-05-14T23:48:00.000+03:00

Son zamanlarda verilen kiloların hafifletmesi midir nedir pek bir sosyal kelebek oldum bu son bir kaç haftadır. Dışarıda geçirdiğim zaman evde geçirdiğimin bir kaç misline çıktı ve ben halimden çok da şikayetçi değilim. Daha bir neşeli, keyifli ve umutluyum bu aralar. Siz de atın kendinizi sokaklara, parklara, deniz kenarına. Ya birşeyler için hafif hafif, ya da iki top dondurma yiyin en sevdiklerinizden. Ben 2 haftada 2 kez 2 farklı yerden naneli-çikolatalı ve yine naneli ama bu sefer bir de sakızlı dondurma yedim. İkisi de pek güzeldi. 2 süt 2 meyva hakkımdan feragat ettim, ohhh çok da iyi ettim.

Cuma saat 18:30'da Galata Mevlevihanesi'nde her ayın 2. ve son Cuma'sı düzenlenen Sema törenlerini izlemek üzere öğle saatlerinde yollara düştük Gamlı Baykuş'umla. Yorucu ama çok da eğlenceli bir gün geçirdik. Törenin başlamasını beklerken önce Galata Kulesi'nde birer çay içip manzaranın muhteşemliği karşısında büyülendik ve kendimize yaşamak için bir kaç teras katı beğendik. Daha sonra Tünel Geçidi'ndeki Kave'de bir garson ve müşteri arasında geçebilecek en absürd diyaloğa şahit olup gülmekten boğulma raddesine geldik. Şu konuşmaları siz duysanız ne yapardınız peki?

Müşteri: Tostun içinde ne oluyor?
Garson: Peynir
Müşteri: Ketçap koyuyor musunuz peki?
Garson: Hayır efendim.
Müşteri: Aaa olmadı. Ben tostu ketçaplı severim. O zaman siz bana çay ve peynir getirin (çünkü simidi masanın üzerindeki poşetin içindedir.)
Garson: Peynir tabağı mı arzu edersiniz?
Müşteri: Kaç lira?
Garson: 19 YTL
Müşteri: Ama ben 2 kişilik istemem, 1 kişilik yapın onu.
5 dk. sonra peynir tabağını getiren diğer garsona tabaktaki üzümleri göstererek "Bunlar yıkandı mı?" diye sorup aldığı cevaba pek de inanmayan bir yüz ifadesiyle simit peynir olayına giren müşteri, hem de tam yanımızdaki masada!

Sonunda da Sema törenini izleyip büyük bir hayal kırıklığına uğradık. Temizlik, içerideki yoğun toz ve rutubet, semazenlerin töreni pek de ciddiye almadığının ispatı gibi bir türlü doğru bedenleri bulunamamış tören giysileri ve dışarıda bırakacak kimsesi olmadığı için kapıdaki görevliler tarafından içeri alınmasında bir sakınca görülmeyen ancak tam da dönüşlerin başladığı anda ciyak ciyak ağlamaya başlayan 5-6 aylık turist bebek ve dağlar kadar serin annesi ve daha büyük başka bir turist çocuk ve annesi olayı bir tek bizim ciddiye aldığımızı mı gösteriyordu acaba?

Cumartesi çok da uzun olmayan bir Bağdat Caddesi turu, ufak bir alışveriş seansı ve bakıma ayrılan bir geç akşamüzeri. Pazar günü evde edilen çok erken saatteki kahvaltı, biraz sohbet ve anneyle birlikte yenilen öğle yemeğini mütakip babaanneye yapılan kısa ziyaret. Gelen telefonla uyku halinden sıyrılıp sahil yoluna yapılan yürüyüş ve arkadaşlarla geçirilen keyifli saatler, deniz havasıyla dolan ciğerler, akşam seyredilen Heroes'a eşlik eden çay, vs. vs.

Uzun lafın kısası, çamaşırla ilgili yazı yarın akşam bitirilecek ve meraklar nihayet giderilecektir. Benim çamaşırlarla ilgili takıntılarımı bilmeyen birisinden duyduğum ve beni bile solda bırakacak bir çamaşır asma hikayesi duydum bu arada. Algıda seçicilik midir, yoksa tuhaf hikayeleri üzerime çekme başarımın bir yansıması mıdır bilinmez, ama beni biraz olsun makul ve masum göstereceği kesin!

Bizim Kızlar Toplandık

2007-05-11T23:46:00.000+03:00

Dün akşam blog işine girdiğim için kendimi bir kez daha tebrik ettim. Haftasonu gerçekleştirmeyi planladığımız, ancak benim üzerimde olan hafif kırıklık nedeniyle ertelemek zorunda kaldığımız buluşma, çok gecikmeden, dün akşam (Perşembe akşamı yani) gerçekleşti. Mrl'cim ve Noni'cim ile buluşup çok keyifli bir akşam yemeği yedik.

Daha önce birbirimizi hiç görmemiş olmamıza rağmen, görür görmez birbirimizi tanıdığımız ilk bir araya gelme anından, vedalaşma anına kadar en ufacık bir endişe, gerginlik ya da sıkıntı duymadığım, çok uzun zamandır tanıdığım arkadaşlarımla yeniden bir araya geliyormuşum gibi hissettiğim son derece keyifli bir akşam geçirdim bu dünya şekeri iki hanımla. En kısa zamanda yeniden bir araya geleceğimizi düşündüğüm ve umduğum bu iki arkadaşıma diyorum ki:

İyi ki varsınız kızlar :)

P.S. Sırada TD'cim var gibi geliyor, malum beklenen buluşma gerçekleşiyor ve kendisi nihayet yarın İstanbul'una kavuşuyor kendisi.

Oynamıyorum ben... küstüm!

2007-05-09T22:53:00.000+03:00

Bahçeler rengarenk çiçeklerle kaplanmış, misler gibi kokan çeşit çeşit çiçekler apartman duvarlarından boyunlarını uzatmış, güzelliklerinden gayet emin, bir cilve bir işve gelene geçene bakıyorlar. Ben de onları koklaya koklaya gidiyorum Tansaş'a. Bu arada reklama mı girer acaba bu kadar aleni isim vermek bilemiyorum, ama Tansaş'ın kalbimde ayrı bir yeri var. Niyeyse bir gün durup dururken içimden bir ses Tansaş'ta hayatımın insanıyla tanışacağını söyledi. O gün bugündür şöyle rahat rahat ev halimle gidemem alışverişe. Saçı başı düzeltip, hafif bir allık rimel olayına girmeden ve derli toplu birşeyler giymeden gidersem, O'nun tam o gün karşıma çıkıp beni fark etmeyeceği gibi bir paranoya geliştirdim zamanla. Bu ne ızdıraptır çeken bilir diyeceğim ama, benden başka da çeken var mıdır orası şüpheli! Düşünsenize, mesela yemek yapıyorsunuz ve zeytinyağınızın bittiğini fark ediyorsunuz. Yemek yağı bekler, Tansaş da sizi. Başlıyorum hazırlanmaya. Hani utanmasam kuaföre gidip bir de saçımı yaptıracağım! "Şöyle bir Oscar topuzu istiyorum Rıdvancım... hani kendim yapmışım da hafif yanlardan dökülmüş gibi duran bir topuz. Sienna Millervari birşeyler yapıver işte... " Şükürler olsun henüz o noktaya gelmedim.

Neyse işte. Eve girmeden akşam yemeğinde ton balıklı salataya koymak için bu sıcakta taze roka bulma umuduyla Tansaş'a uğramaya karar verdim. İşten dönerken uğrayacak olduğum için üstüm başım düzgün, mutlu mesut mis gibi kokuları içime çeke çeke yürürken en güzel kokan çiçeklerin sarı çiçekler olduğuna karar verdim. Bir iki saniye sonra zaten bunu bildiğimi, çünkü en sevdiğim çiçeklerin sarı çiçekler olduğunu hatırlayınca beynimde şimşek çaktı: Herşeyin suçlusu onlardı! Sarı çiçekler!

Sarı çiçeğin ayrılık olduğunu bile bile adamlara "Sarı çiçekleri pek severim, en çok da sarı gülleri," dersen, e adamcağızlar da almazlar mı en sarısından envai çiçeğin olduğu süslü püslü buketleri? Koca koca buketler, ki artık tez zamanda ayrılık dilekleriyle mi alınıyorlardır nedir bilinmez, "Tak sarı çiçeği koluna, herkes kendi yoluna," modeli, çiçeği veren ertesinde kayıplara karışıyor.

Ne yapmam lazım? Huzur bulmak için mavi çiçek mi seveceğim şimdi yani? Oynamıyorum ben... küstüm!